tag:blogger.com,1999:blog-131379862012-01-18T18:54:53.794-08:00(= [mo'tu:t'hi])mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.comBlogger1441100tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-4786425627557462792009-10-13T13:28:00.000-07:002009-10-13T13:32:47.355-07:00weet jij nog waar je was<br />toen Frank Vandenbroucke ging?<br /><br />op de citadel, of de muur misschien?<br />of gewoon aan de overkant<br />aan die toog door het vensterglas?<br /><br />ik zat bij jou in de zetel<br />toen de onhoorbare golf<br />ons overrompelde<br />we waren net samen<br /><br />lange leden, korte torso<br />ge-brand op die fiets<br />zoals de Engelsen zeggen<br /><br />this is a 21st Century poem<br />zo'n mooie kop die naar je knipoogt<br />opium voor het volk<br /><br />mocht het voor hem ietsje meer zijn?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-478642562755746279?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-38793553109077680262009-10-02T09:17:00.000-07:002009-10-02T09:21:46.132-07:00het gemis is een geluid dat gestorven is<br />een glas wordt niet meer afgedroogd<br />druipt af in een rek dat het onze niet is<br />blinkt uit in lippenstiftloze eenzaamheid<br /><br />de penis is een kut die op sterven ligt<br />palliatieve wormen<br />en leren jasjes<br />met roestige ritsen<br /><br />ballen puilen uit gulpen<br /><span style="font-style: italic;">un sac de billes</span><br />dat is een geluid dat gestorven is<br /><br />zoals ritsen roetsjen<br />en mensen moeten<br /><br />het gemis wordt<br />- uiteindelijk - weggeritst<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-3879355310907768026?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-64876636313645033872009-09-17T10:10:00.000-07:002009-09-17T10:14:37.386-07:00ik maak verre reizen <br />naar steden waar ik nog mag komen<br />omdat ik niet hersteld raak<br />dat slaat alles <br />ook wonden<br /><br />in de steden waar ik graag kom<br />komen zij ook<br />met rode wijn en kutscheten<br /><br />ik kan ze niet meer hertellen<br />de steden <br />de wonderen<br />plaatsen waar ik nog mag roken<br /><br />het zijn er veel<br />te weinig om op te noemen<br />al die steden waar ik nog kan komen<br /><br />pixels op een te dure kodak<br />kojak was een film<br />en ook nog iets met geel<br />vochtverlies of bier - of honing<br />en een zucht naar suiker<br /><br />ik maak verre reizen <br />heel<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-6487663631364503387?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-8946090919263367442009-07-30T08:34:00.000-07:002009-07-30T08:38:25.902-07:00Je dacht dat ze sommige woorden voor jou reserveerde<br />In een kamertje verborgen hield met een kaartje aan de deurkruk<br />Hier kuist men niet<br /><br /> <br />Je dacht dat context er niet toe deed<br />Het witte daglicht in haar gordijnloze kamer<br />Was warm als haar kersenpittenkussen<br /><br /> <br />Er moet maar één kerel één keer inbreken<br />Met een ringtone<br />En terwijl je erop staat te kijken<br />Ontfutselt hij haar opgesloten woorden<br />Draai je bleek weg in de operatiekamer van haar holocaust<br /><br /><br />Je levert je woorden in<br />Als belasting eist ze meer<br />En heeft er geen, terug<br />Blijf jij zonder verweer<br />In witter daglicht van de gordijnloze operatiekamer<br />Want daar zijn geen vensters<br /><br /><br />Reserveer mij nooit meer<br />Echoot de blinde darm<br />In een appendix van je bestaan<br />Die voetnoot van een voetnoot<br />En van die nood daaraan<br />Dat donkere hok vol ongebezigde bezems<br />Waar alleen jij kwam te staan<br />Woorden waar je bij inschoot<br />Rozijnen en frambozen op haar buik<br />Die je maar niet kon loslikken<br /><br /><br />Later keer je nog een keer terug<br />Blut en kogelvrij<br />Dan leer je dat inleveren<br />Geven is<br />Dat kleren kleden is<br />Dat uitrafelen leven is<br />Dat de wachtkamer witst is<br />Want daar zijn geen gordijnen<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-894609091926336744?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-73505460850989154622009-06-23T08:35:00.000-07:002009-06-23T08:54:05.144-07:00van te lang in bed liggen<br />werd ze kregelig<br />maar een park was geen matras<br />ook niet als haar kamerjas <br />in de vaat verdween<br /><br />de deur slaat zacht<br />er zijn geen woorden meer<br />en geen vaatzeep<br />de koelkast leeft<br />haar kousen kleven vast<br />en dan nog een sigaret<br /><br />ze wist niet wat ze in bed kreeg<br />koffievlekken en bierkringen<br />en zuigplekken op kranten in het park<br /><br />we ontkurkten champagne<br />want het was donderdag<br />en zonder vaatzeep<br />is het ooit anders geweest?<br />van toen ik nog een kind was<br />en meteen levenslang kreeg?<br /><br />seks was een naakt lichaam<br />in bad woog ze met één teen mijn ballen<br />dat weegt niet veel meer<br />dan weet ze het niet meer<br />van vroeger<br /><br />ontkenning, ontkenning<br />zong een hippe band<br />in leuzen op de radio<br /><br />de deur is dicht nu<br />de angst hangt <br />in de lucht <br />aan een koord<br /><br />het is niets duts<br />het bestaat niet<br />en zo is het<br />levenslang voor woord<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-7350546085098915462?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-25608081056877574812009-06-09T09:52:00.000-07:002009-06-09T09:56:39.956-07:00als ik drie vogels was<br />dan zou ik mezelf vanboven bekijken<br />en mij volgen<br />mijn schaduwen zouden schaken<br />mijn omwegen minder lang maken<br /><br />stad of land maakt geen moer uit<br />abri huist in het onbekende<br />in de volgende adem<br />ik zou drie keer ademen<br /><br />de verwarming hoeft nu niet meer aan<br />het is koud genoeg geweest<br />ik zou drie keer naar de warmte vluchten<br />het raden naar nader gaan<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-2560808105687757481?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-49194248404784920912009-05-13T09:38:00.000-07:002009-05-13T09:42:22.671-07:00alles wat ik weet<br />zal ik vergeten<br />het knetteren van elektriciteit<br /><br />mijn gezicht in jouw adem gehouwen<br />zal ik alweer verdwenen zijn<br />op een afstand van valavond<br /><br />ook op de radio zal het stil zijn<br />zoals twee mensen alleen dansen<br />blootsvoets en traag<br />als haast stilstaand water<br /><br />er is maar tijd voor een paar van jullie<br />tijdens het gezang van buren<br />toen het nog niet stil was<br />zou ik hen vervoegd hebben<br />haast niet meer<br /><br />alles wat ik weet<br />haast niets meer<br />zal ik vergeten<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-4919424840478492091?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-53559783464691737692009-05-02T11:34:00.000-07:002009-05-02T11:42:10.344-07:00het gedicht gleed voorbij<br />voorbij het venster van de trein<br />het leven stond stil, en het versnelde<br />noch in tegenrichting<br /><br />van een bedekte stapel hout<br />voor als het winter werd<br />naar een fietsend meisje<br />prille lenteborstjes die<br />tot de zomer priemden<br /><br />spielerei zou de herfst zijn<br />voor haar zonnebrilgestaar<br />haar enige opdracht<br />is de boel afbreken<br /><br />ze zette haar voet aan de grond<br />de slagboom bewoog niet meer<br />daar begon het te glijden<br />de dood treft ons allemaal horizontaal<br /><br />de zwarte suzuki swift<br />gleed met de randen van een dolk<br />boven zonnig Holland<br />en sneed als een trein door een landschap<br /><br />zonder omwegen en onstuitbaar<br />naar de kern van een oranje hart<br />dat in alle talen begon te bloeden<br />het meisje hield voet aan de grond<br /><br />binnenrijm in reclameslogans<br />alsof je ons berooft<br />boden een burger coca cola aan<br />had het meisje in oranje het land aan<br /><br />als een hand die zich losrukt<br />van een andere bevrijdend en verscheurend<br />nu is het gedaan<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-5355978346469173769?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-5395439413154707422009-04-26T12:47:00.000-07:002009-04-26T12:58:51.542-07:00de Danubis is zacht vannacht<br />hier heerst een verbond met het water<br />de baden en de boten gedoogd<br />door de mensen die praten - Magyaren<br /><br />Hongaars is onmogelijk<br />revolutie hier heet forradolom<br />dat komt van stomen, kolken, koken en bruisen<br />want wat doet een revolutie anders?<br /><span style="font-style:italic;"><br />Autumn in New York</span><br />in het Astoria heersen de jaren twintig<br />van een vergeten eeuw<br />buiten is het Budapest, en het regent<br /><br />Hongarije is een eiland zonder zee<br />zonder nadenken is traditie hier genetisch<br />en dansen jongeren blootvoets dansen<br />van de mensen die dansen - Magyaren<br /><br />hier moet niets heropflakkeren<br />of kunstmatig in leven gehouden worden<br />daar zijn geen woorden voor<br />in het afvallige avondland<br /><br />als dit intellectuele inteelt is<br />dan wil ik graag een zondaar zijn<br />Magyaar - en mij in jouw taal verliezen<br />los van Europese stiefmoederlijkheid<br /><br />'revolutie' stelde de schilderes voor<br />vrije tijd voor iedereen onder het juk van crisis<br />scheppen en vriendschappen en koken in de baden<br />en liters droge, rode Hongaarse wijn<br /><br />wij, zeloten van het rader werk<br />geloofden niet in zoveel ongespeelde naïveteit<br />werk was als geen opgave<br />maar productiviteit met beloning<br /><br />weg van die Europese stiefmoederlijkheid<br />denk ik ook maar aan overleven<br />zo pijnloos als mogelijk<br />en ook dat is onmogelijk levenslang<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-539543941315470742?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-89293903225851118722009-03-30T09:38:00.000-07:002009-03-30T10:10:10.112-07:00Ezra zag hen als bloemblaadjes op een natte, zwarte bast<br />maar in mijn ogen zijn ze dat lof niet waard<br />wij scharrelen in dezelfde kennel<br />en als de metro in de tunnel duikt<br />blijven ze zonder wortels bewegingloos verdwijnen<br /><br />Pounding buffel ik verder door deze tunnel<br />gevangen in een natte, zwarte bast beweeg ik onvast door deze schacht<br />ik buffel tot ik pas<br />als de deuren bijna sluiten<br />ik hoor haar al komen<br />mij terug trek<br /><br />op de iconen staan geen helden<br />vluchten vleesloze mannetjes naar een uitweg<br />bebaarde bijna bejaarden slapen op bankjes<br />als was deze buis hun huis<br />blijven ze zonder wortels bewegingloos verdwijnen<br /><br />bovenaan de roltrap hapt een los lopende hond naar mijn kruis<br />niemand houdt hem aan de lijn<br />niemand om hem dat te beletten<br />ook de iconen niet<br />Hitler is een hond en Ghandi is een hond<br />monddood maakt een gareel<br />in een metro van angst<br />dendert het metrum over een rail<br /><br />en mijn broer is een hond<br />en mijn dochter is een hond<br />iconen zijn symbolen en ze ketenen ons als honden<br />in een systeem van bewegingloos blijven<br /><br />en helden zijn honden, van vlees<br />als we toch maar eens konden<br />ontsnappen langs roltrappen die leidden naar regen<br />en daar bewegingloos blijven<br /><br />mijn handen zijn honden die tranen weglikken<br />en onvast aan een lijn hangen<br />aan de armen van hun baas<br />aan op hol geslagen bevelen<br /><br />als wij honden zijn<br />dan mogen wij negeren<br />en onze klauwen bot krabben<br />aan een natte, zwarte bast<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-8929390322585111872?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-81857085874251090852009-03-12T14:00:00.000-07:002009-03-12T14:04:25.552-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 9"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 9"><link rel="File-List" href="file:///C:/DOCUME%7E1/WARDLA%7E1.000/LOCALS%7E1/Temp/msoclip1/01/clip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:hyphenationzone>21</w:HyphenationZone> <w:donotoptimizeforbrowser/> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Garamond"; mso-fareast-font-family:"Garamond";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal">Het is de laatste dag</p> <p class="MsoNormal">Vandaag – de eerste dag</p> <p class="MsoNormal">Komt eraan – morgen</p> <p class="MsoNormal">Gisteren is nog bezig voor ontaarde nachtbrakers</p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">De stad bestaat</p> <p class="MsoNormal">Tussen de huizen en</p> <p class="MsoNormal">Straten vervagen rijmplekken</p> <p class="MsoNormal">Alle mensen roken ondanks slibgevaar</p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Bij vandaag hoort er een gezicht</p> <p class="MsoNormal">Morgen ook trouwens</p> <p class="MsoNormal">Dan peuter ik het tussen</p> <p class="MsoNormal">De plooien en wallen en rijmplekken</p> <p class="MsoNormal">Van mijn gedicht</p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Dit ogenblik zal bevriezen</p> <p class="MsoNormal">Met de ratten in de riolen</p> <p class="MsoNormal">Die stad bestaat</p> <p class="MsoNormal">Gescheurd geschenkpapier</p> <p class="MsoNormal">Tussen oud en nieuw</p> <p class="MsoNormal">Toen we net tweedehands waren</p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Naar het uur nul toe</p> <p class="MsoNormal">Zullen we klunen</p> <p class="MsoNormal">Tussen geslepen woorden schaatsen</p> <p class="MsoNormal">Ook dan zal weer een vader de gaskraan opendraaien</p> <p class="MsoNormal">Ondanks de crisis, dat slibgevaar</p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Zijn kinderen zullen niet meer ontdooien bij koud vuurwerk</p> <p class="MsoNormal">Op een wit woordveld vol slipgevaar</p> <p class="MsoNormal">Zal hij huilen dat het leven lief is, dat</p> <p class="MsoNormal">Ondanks de mensen, de stad bestaat</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-8185708587425109085?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-45029957042453944692009-02-25T12:16:00.000-08:002009-03-01T08:59:22.552-08:00wat als we mekaar eens om het meest mysterieus bespeurden<br />en nota's namen als foto's die beefden als levend<br />dan ontrolde er zich nu een causaal verband<br />dat loste, en korstte, en stil zwachtelde<br />rond jouw mond van grijnzend twijfelen<br /><br />tot ik wakker werd met een kurkdroge tong<br /><br />rijp mij koppige mond<br />vuur je keikoude woorden<br />en drapeer ze rond mij als een korst<br /><br />vermoord mij met een korset<br />ik ben weerloos voor jouw<br />longhalen vol gal en CO²<br /><br />je zit nog van gisteren onder mijn nagels<br />stukjes rug, ragfijne jij<br /><br />rijp mij mastodont<br />onder begeleiding van jazz<br />en ragtime voor ons allebei<br /><br />beeldhouw mij verbouwereerd<br />mijn tong als bevroren<br /><br />als ik zucht zal ze zachtjes breken<br />het geluid zal gruzelementen heten<br /><br />rijp mij met vaste hand<br />in dat lot<br />zal ik met parten spelen<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-4502995704245394469?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-38802533075797886842009-02-14T10:34:00.000-08:002009-02-14T11:15:03.418-08:00dag spiegel barst<br />dag ochtend lach<br />dag met het handje<br />naar de jongensnacht<br /><br />op weg naar morgen<br />navigeer ik door de ochtendstront<br />en troep op de stoep en laveer<br />hardleers over steeds dezelfde tegels<br /><br />in het hinkelspel<br />ben ik bij jou uit<br />op één been - voorbij - twee drie<br />en dan kan ik wijdbeens rusten<br /><br />het gaat altijd weer naar af<br />en toe een vorm van een begin<br />maar ook dan is het altijd maar nog even<br />verder blijven beloven<br />op één been - zes zeven acht<br />dag met het handje<br />naar steeds andere tepels<br /><br />zoals iedereen ooit eens op een ochtend<br />nemen wij afscheid<br />wijdbeens, negen<br />tien<br />uit<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/SZcV-iS6zYI/AAAAAAAAACk/uxg8Q08xs-I/s1600-h/rayuela.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/SZcV-iS6zYI/AAAAAAAAACk/uxg8Q08xs-I/s320/rayuela.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302731250354277762" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-3880253307579788684?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-86866560588331689862008-12-09T14:22:00.000-08:002008-12-09T14:23:13.237-08:00<p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Jouw profiel vol poezenfoto’s</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">En <i style="">comments</i> zonder <i style="">content</i></span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Je mozaïek van vriendjes en vriendinnetjes</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Ziek word ik daarvan</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Ik vind veel te veel</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Vroeger zou ik het je gevraagd hebben</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Of jij zou het me vertellen</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Als ik maar lang genoeg luisterde</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Ik breek binnen bij jou, mooie foto</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Ik vraag me af of jij het wel bent</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Op die marktplaats van je gelaat</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Iedereen komt er opbieden</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Tegen de tv-sterren op</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Ik ben een marktkraker</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Ik ruik, pak vast en ding nooit af</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Op mijn verwaande egotrip</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Vol navelstaarderij</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Zal <i style="">Chez Henri</i> volgende week ook nog bestaan?</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Ik heb namelijk net een geweldige boeking aangegaan</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Hoewel later op de avond <i style="">drinks</i> nog geweldiger zou zijn?</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Jij en je prozaïsche vraagtekens azen</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Op mijn enigmatische mij</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Ik geef het je op een bierkaartje</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Het geweldigst zijn rozen van nachtelijke bloemenventers</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Donderdag dan, na al dat geweld,</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Welkom in mijn oase vol hommelbier</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Jouw profiel vol poezenfoto’s</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">De karige diagnose van een onderzoeker</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Is bij voorbaat aan het dwangmatige blootgesteld</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Kadaver als voer voor taalarcheologen</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Trekt zijn pyjama aan </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">En gaat slapen</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">‘drinken?’</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Viel haar vraagwoord als een argeloze hamer</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">In mijn ongezonde geneuzel van honger, vaak</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Te moe om nog te willen weten</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Een suf ‘schrijven’</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Rafelde ik uit mijn leeg gelegen amalgaam van een bestaan</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Te lastig om te leven</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Het is kouder geworden in de vingerhoeden</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Van mijn spreken – alleen wonen</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Is in staat zonder ophouden</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Af te breken aan mijn geweten vol eelt</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Als een huilend meisje in een auto</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Op een lege parking in de regen</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Zo stel ik me je voor, liefde</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">En dan binnenkomen</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Doorweekt en druppelsgewijs, altijd opnieuw</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Ik ben mezelf te hevig</span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE"> </span></p> <p class="EC_MsoNormal"><span lang="NL-BE">Uit het oog verloren</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-8686656058833168986?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-14906230339086708212008-10-06T02:58:00.000-07:002008-10-06T03:02:07.412-07:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253978284713017842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/SOnhacXvgfI/AAAAAAAAABs/5Xty6hoLgHc/s320/eerste+gedichten.gif" border="0" /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/SOnh9vferOI/AAAAAAAAAB0/5K9gayeHtyA/s1600-h/daring+land+sluis.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253978891141164258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/SOnh9vferOI/AAAAAAAAAB0/5K9gayeHtyA/s320/daring+land+sluis.bmp" border="0" /></a><br /><div><br /><br /><div></div></div><br /><p><a href="http://www.deheren.be/">http://www.deheren.be/</a></p><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-1490623033908670821?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-30140988705924847422008-04-17T08:39:00.000-07:002008-04-17T08:45:45.067-07:00Weldra op één van de 144 gedrukte exemplaren te koop bij <a href="http://www.letempsdescerises.be">Le Temps des Cerises</a>, Boekhandel Bolle, of hier (via mail) - nu al exclusief in voorpublicatie op het internet:<br /><br /><a href="http://www.janpieterchielens.be/geschrijf">Eerste Gedichten</a><br /><br />en een gelukkig nieuwjaar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-3014098870592484742?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-17049136950641263242007-04-19T05:31:00.000-07:002007-04-19T06:02:41.870-07:00<span style=";font-family:Garamond;font-size:100%;" >als ik nadenk voor ik iets doe</span><span style=";font-family:Garamond;font-size:100%;" ><o:p></o:p> </span><span style=";font-family:Garamond;font-size:100%;" ><br />dan zou je mijn gedachten kunnen zien</span><o:p></o:p><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Garamond;font-size:100%;" ><br />in mijn doen en laten</span><o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Garamond;"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[endif]--> dan zat er logica in dat gat<o:p></o:p><br />dat ’s avonds voor me uit mazzelt<o:p></o:p><br />dan dronk ik steevast nog harder<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Garamond;"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[endif]--><o:p></o:p>door – om jou te tonen wat ik denk<o:p></o:p><br />door mijn gewone doen te verlaten<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Garamond;"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[endif]--><o:p></o:p>voor en na<o:p></o:p><br />en als en dan<o:p></o:p><br />zij zijn de nagels aan mijn taal<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Garamond;"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[endif]--> nu en dan<o:p></o:p><br />en af en toe<o:p></o:p><br />slaag ik erin<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Garamond;"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[endif]--> mij niet te verhalen<o:p></o:p><br />in de te vertimmeren leegte<o:p></o:p><br />die kut heet</span></span></p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/RidlRxzob9I/AAAAAAAAABk/_9-O2jX4aPw/s1600-h/lhip.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/RidlRxzob9I/AAAAAAAAABk/_9-O2jX4aPw/s320/lhip.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5055120462848749522" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Garamond;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Garamond;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-1704913695064126324?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-25894896796026579032007-02-28T04:40:00.000-08:002007-02-28T10:00:43.151-08:00<div>Het wordt langzamer<br />Donker. Onder hoogspanning<br />Kabels door, en blauw tussen<br />Rood dat zwart wordt. De<br />Trein penetreert dat wat<br />Ik vroeger getekend zou hebben<br />Dat wat mij vroeger getekend heeft.<br />Nu zwijg ik slechts nog.<br />Dichten gebeurt waarschijnlijk<br />Wel altijd op conditionele wijze.<br />[de mensen zouden]<br />of zou dat een levenswijze zijn?<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/ReV8APGiYuI/AAAAAAAAAAo/mJA_IcOXAYY/s1600-h/P1010364.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036568101779563234" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/ReV8APGiYuI/AAAAAAAAAAo/mJA_IcOXAYY/s320/P1010364.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Een man met een tulband<br />Als een sultan of fakir hypnotiseert zichzelf<br />In de spiegeling van wat eens een slagveld was<br />Nu nog slechts kolen ’s winters<br />’s zomers radijzen, verloren vijzen in alle seizoenen<br />onder treinen verzuchten vluchtelingen<br />nog een laatste keer.<br /><br />Bijna honderd jaar later<br />En de littekens liggen nog in het landschap<br />Daaronder de vaders van de man met de tulband<br />En andere zwijgzame namen in het vensterglas<br />Er zijn geen grenzen meer<br />Maar het séé péé eu verdeelt mij meer van hen<br />Dan grenzen. Ik woon<br />Als onder een koptelefoon<br />Die mij door de jaren en talen en plaatsen shufflet<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/ReV_FvGiYwI/AAAAAAAAABI/Ny_UXRMSkOc/s1600-h/P1010253.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036571494803727106" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/ReV_FvGiYwI/AAAAAAAAABI/Ny_UXRMSkOc/s320/P1010253.JPG" border="0" /></a><br /></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div>Het wordt langzamer<br /><div>Klaar, naarmate van het mogelijke<br />Benevel ik en beweeg jij<br />Onverstoorbaar verder door mij<br /><br />Wij zijn mijn huid<br />En ik wou nog wel zo olifant zijn<br />Tegen hedendaagse jagers – nu nog<br />Alleen bijna honderd jaar later<br /><br />Niemand is ooit te laat geboren<br />Of op tijd – als kanker knaagt ze<br />De tijd, langzamer dan ooit tevoren,<br />Aan de wonden van mijn wereld<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/ReWB2_GiYxI/AAAAAAAAABU/goua7aUPHAE/s1600-h/1165830080_f.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036574539935539986" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/ReWB2_GiYxI/AAAAAAAAABU/goua7aUPHAE/s320/1165830080_f.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /></div><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-2589489679602657903?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-62374641987389434302007-02-14T14:19:00.000-08:002007-02-14T14:42:39.334-08:00<div>Niemand is een personage<br />Dat gecreëerd werd<br />Door mindere goden<br />De middelmaat van een zelf<br />Betaalt een biertje aan de toog<br /><br />Of vlucht voor verwaande aandacht<br />Gewaande aandacht voor niets is van belang<br />Iedereen doet mee, en doet meer<br />Mee dan alleen maar meer doen<br /><br />Niemand is absoluut<br />Daar waren we ooit van afgestapt<br />Mindere goden<br />De anderen als spiegels<br />Betaalden biertjes aan de toog<br /><br />Ik word tot hiertoe<br />Fundamenteel gedwongen<br />Anderen zijn het freewheelend afgetrapt<br />Maar ongetwijfeld ook<br />In een vorm van het dwangmatige<br /><br />Stapsgewijs word ik<br />Evolutionair gewijzigd<br />Samen met de anderen altijd maar meer en meer<br />Het is slechts een minderheid<br />Die tot het essentiële herleidt<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/RdOQBLDJ0SI/AAAAAAAAAAM/zVkCD4deSY0/s1600-h/P1010071.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031523558523261218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lowgrC-jwiQ/RdOQBLDJ0SI/AAAAAAAAAAM/zVkCD4deSY0/s320/P1010071.JPG" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-6237464198738943430?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-21622199488286021572007-02-07T14:47:00.000-08:002007-02-07T14:50:16.152-08:00<a href="http://i150.photobucket.com/albums/s110/mo_toothie/P1010355.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://i150.photobucket.com/albums/s110/mo_toothie/P1010355.jpg" border="0" /></a> De plek in een huis<br />Is die waar je het<br />Verst weg kijken kunt<br /><br />Door kamers en geuren<br />De deuren op kieren<br />Of als een venster open<br /><br />Door lussen van afhangende dakgoten<br />Platgebrande fabriekspanden<br />Door een man geslagen<br />De vrouw aan de overkant<br /><br />Van een beschimmelde citroen<br />Op het te lage salontafelblad<br />Van de problemen in de krant<br /><br />Van mijn vrouw in een hoekje<br /><br />Naar het neon door de bomen<br />Naar de maanman en zijn staren<br />In het holst van het vensterglas<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-2162219948828602157?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-26385422807899624312007-01-29T09:12:00.000-08:002007-01-29T09:20:57.923-08:00Ik zing een lied voor mijzelf<br />Daarin ligt het verschil met van<br /><br />Voor als ik stijf zit van verdriet<br />Dat niet echt pitst, maar stil sluimert<br />Voor de woorden die ik niet zal zingen<br />Voor het leven dat ik niet zal leven<br />Maar kauwen, en nog, en nog, en nog<br /><br />In mij zelf vind ik geen plek voor een ander<br />Ik ben al de mensen die mij zien<br /><br />Op het dak van de parkeertoren<br />Hangen er geen sterren in de lucht<br />Dan klieft een vliegtuig knipperend door de rookgele nacht<br />Waai ik uit en zie de mozaïek van gekleurde gordijnen<br />Verticaal en horizontaal oriëntale sferen<br /><br />Ik zing een lied voor de moslim<br />Die mij met zijn god een goede reis wenst<br /><br />Hij draagt zijn snor naast zijn naaste<br />Eet geen varken drinkt geen wijn<br />Springt als een gek om zijn vrouwen te behagen<br />Voor het leven dat ze leven<br />Smeekt Allah dat hij zijn dochter bevrijdt van SIDA<br /><br />De moslim sms’t met zijn gsm naar Ali<br />Hij regelt een anti-SIDA-tatoeage op de buik van Sanna<br /><br />Ik zing een lied van eenheden<br />Van minderheden voor meer heden<br />Mijn taal is door en door niet vaderlands<br />En toch maar dat, en nog, en nog, en nog,<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-2638542280789962431?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-63620480761525760712006-12-20T06:48:00.000-08:002006-12-20T06:49:16.412-08:00M’n sigaret vliegt van vijfhoog<br />Een vleermuis hoort er geluid<br />Als luid gehuil in<br /><br />Je hebt jij<br />En je hebt mij<br />Jou laten zien<br /><br />De huizen staan te koop<br />Er liggen mensen te neuken vierhoog<br />Mensen die alleen hun mond hebben<br />Als uitlaatklep<br />Of hun gat<br /><br />De vleermuis dolt door duizend geluiden<br /><br />Je poetst je tanden<br />Staat voor de spiegel te huilen<br /><br />Je zegt me dat je van vijfhoog vloog<br />En glas braakte<br /><br />De nacht was waanzin<br />Zoals dat is in dromen<br />Volslagen gekte<br />We hadden afgesproken<br />Hetzelfde te dromen:<br />Volslagen gekte<br /><br />En toen je wakker werd<br />Vroeg je me, en<br /><br />Ik stak een sigaret op<br />Pijnigde mijn slapen<br />En dromen met gele wijsvingers<br /><br />Met de dag en de tranen<br />Was ik te vroeg gekomen<br />Dan is mijn mond te klein<br />Voor mijn vuist<br />weg<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-6362048076152576071?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-60761699670058954652006-12-13T14:22:00.000-08:002006-12-13T14:25:38.403-08:00Mijn vrouw wordt van mij<br />Gescheiden door mijn taal<br />Ze blijft m’n naam verkeerd herhalen<br /><br />Ik begrijp niet wat je zegt<br />Ze begrijpt niet wat ik schrijf<br />Bedoelt ze<br /><br />Ze pakt er kleren naar Barcelona<br />Ik heb mijn schoenen al aan<br /><br /><em>Mujer</em> is mijn vrouw<br /><em>Woman</em> wordt commercielër<br /><em>Wife</em> is goedkoop<br />Een <em>dyke</em> van een wijf<br />Maar <em>ma</em> <em>femme</em><br />Vliegt vuur vanaf<br /><br />Ik poets mijn tanden<br />En ze loopt voorbij<br />Met hakken over de vloer<br /><br />Ze loopt over doven<br />En klapt op het eind<br />De deur dicht<br /><br />Op een gegeven moment<br />Ga je ervoor<br />En zie je erdoor<br />Er gaan er aan onderdoor<br /><br />Mama’s zouden het niet waard zijn<br />Maar bedeesd vrouwen wel<br /><br />Soms is soms veel<br />Soms is soms niet<br />Maar merendeel van de tijd<br />Denk ik liever niet<br />Aan wat volgt<br /><br /><em>You play the music<br /></em>Soms is een eeuwigheid lijden<br />En komt ze lelijk uit de hoek<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-6076169967005895465?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-32738081828474547522006-12-03T15:37:00.000-08:002006-12-03T15:38:06.601-08:00Ik masseer er<br />Haar verjaardag in<br />Ze steunt<br />Het uur 0:00 voorbij<br /><br />Er swingt een pin-up<br />Tussen haar borsten<br />Ze zweeft tussen haar tepels<br /><br /><em>Come on let’s play<br /></em>Spelen we een twister<br />Op de bevlekte bedsprei<br /><br />Het 7°-bier is warm<br />Net na de middag<br />Stijgt het naar de dertig<br /><br />In jouw kamer klinkt het heet<br />Zweet parelt op mijn blik<br />Zevengradenbier<br /><br />Je slaapt<br />en de pin-up bungelt tussen je borsten<br />op naakt vel<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-3273808182847454752?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1164648764120015432006-11-27T09:28:00.000-08:002006-11-27T09:32:44.136-08:00Duyster en mijn joint<br />Zijn uit<br />Er zijn hoofdpunten en<br />Klokslagen<br />Je moeder ligt onder<br />De grond<br />Morgen is het nine eleven<br />Vijf jaar later<br />Maar deze kille september<br />Is nu pas leeg<br /><br />Morgen neem ik een vliegtuig<br />Na haar naar haar<br />Stel je eens voor<br />De hi-sto-ri-sche waarde<br />Ik wil niet dit gedicht<br />Schrijven<br />Het schreef mij<br />En jij en jij en jij<br /><br />De aars poëtica van alledag<br />Is altijd allang geschreven<br />ligt in november bestorven in de mist<br />Men sms’t me dit gedicht<br />Na een lang rokend zwijgen<br />Werd de sluier duidelijker ontwricht<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-116464876412001543?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1161725257855593552006-10-24T14:22:00.000-07:002006-10-24T14:27:37.876-07:00De drie openingsminuten van het Aria van de Goldberg Variations zijn net lang genoeg om zijn op maat gesneden leren jas op een kleerhanger te hangen, een espressocapsule in zijn espresso-apparaat te stoppen en op de knop te duwen en om zijn zonnebril af te zetten. In het voor de rest schramloze, donkermetalen tafelblad was er een inkeping voorzien waar zijn zonnebril precies inpaste. De eerste variatie, Variatio 1 a 1 Clavier, was meestal nog niet begonnen als hij uit de enige schuif onder zijn werktafel een geel pakje tabak pakte, en een sigaret begon te rollen.<br /><br /> Zijn werkblad was een maagdelijk zwarte rechthoek dat in het midden geluidloos omhoog scheen. Met de verhoudingen van de Gulden Snede was een rechthoekig scherm ingebouwd. Bruno’s gezicht vertoonde kubistische effecten toen het beschenen werd door de vlam van een lucifer en het opblinkende scherm, als was hij een fervent supporter van het rugbyteam met blauworanje plunje. Het uniform, het gestreepte uniform, had Bruno altijd al mateloos geïntrigeerd.<br /> Bruno begon de dag met Bach, en ook al geheel tegen de intentie van de muziek in; de variaties hielpen hem wakker worden, de routine aanpakken. Als er nieuwen waren, dan scrolledde hij met lichte aanrakingen van zijn vingers op het scherm door hun dossiers. Hij vernietigde die, opende voor elk van de nieuwen een nieuw document, en plakte er hun foto bij. De voornaam volstond als identificatiegegeven, en als naam voor het nieuwe dossier. In de daaropvolgende variaties verzon hij een inleidende tekst bij elk van de koppen. Hij gebruikte evenveel variaties als er nieuwen waren.<br /> Als er ouden waren die vertrokken, dan kopieerde hij hun dossiers in de lange rij van ‘egodocumenten’. Op het schermoverzicht verdwenen hun namen uit maquettecellen, en werden vervangen door de nieuwen. Met vaste sleepbewegingen van zijn vingers. Ook elk van de ouden die vertrokken, kregen hun variatie. Tegen de tijd dat hij hiermee klaar was, zijn koffie gedronken en tweede sigaret gerold had, werd er driemaal op de deur geklopt, precies tegelijk met de eerste drie bassen van Variatio 25 a 2 Claviers. Niet dat Bruno per se wist hoe je die woorden en cijfers en letters nu precies uitsprak, maar wie maalde daar nu om? Het was Bruno reeds eerder opgevallen dat als hij niet in de pas van zijn routine liep, dat niet per se hoefde te betekenen dat de routine om hem heen in mekaar stuikte. Bruno besloot dat hij goed voorbereid was, en opende de deur met een knip van zijn linkeroog.<br />“Paul.”<br />“PAUL!”<br />“Minuutje, Oemor. Minuutje. Het is vrijdagavond en nog geen elf uur geweest.”<br />“Weet ik, weet ik. Maar net zoals ik weet je maar al te goed dat ik gespeeld heb. Jij ook, overigens.<br />En geef er me meteen maar twee.”<br />Igor nam net een trek van zijn sigaret toen hij dit hoorde. Hij keek eens verwonderd om naar Oemor, en nam vervolgens een volgende teug. Paul zette er een tweede naast in de plaats.<br />“Ja jong, dat is hoe het er hier aan toegaat.”<br />“Inderdaad, Paul. Ze gaan de vreemdelingen ons niet leren kennen.”<br />Igor bleef ijzingwekkend hetzelfde zitten op zijn kruk, en zei daarna “<em>Tsjing-Tsjing. A la nostra amisticie.</em>”<br /><br />Bruno besloot zijn verhaal en drukte tegelijkertijd, zoals altijd, een sigaret dood in de asbak.<br />“Zeg me de laatste zin die je gelezen hebt.”<br />Elle aarzelde bijna altijd zonder aarzelen.<br />“ Ik herinner me vooral dat mijn vader me altijd al verteld had hoe het zou zijn.”<br />“En zeg me daarna, hoe het verder gaat.”<br />Ze durfde hem nog steeds niet in de ogen te kijken, wendde daardoor de blik ostentatief af.<br />“ Mijn vader had gelijk.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-116172525785559355?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1160349770625849502006-10-08T16:19:00.000-07:002006-10-08T16:22:50.640-07:00De nieuwe onbekende nam een klein wollen mutsje van zijn hoofd, en schudde zijn haren droog als een hond. Igor merkte meteen zijn nieuwe gummilaarzen op, de walm van het doelpunt gonsde nog na als de echo van een gong.<br />“Paul.”<br /><br />“PAUL!”<br />Igor schrok nogal van de onverwachtse sterkte en scherpte waarmee de vreemdeling de baas aansprak. Ook de gemoedelijkheid waarmee de baas de nieuwe inschatte was hem vreemd.<br />“Minuutje, Oemor, minuutje. We hebben net gescoord.”<br />De vreemde snuiter goochelde een beetje met zijn ogen en stond er wat schouderophalend naar de lage zoldering en Igor te mompelen. Igor had zijn blik nog niet gelost van het moment dat hij zich omgedraaid had.<br />Paul greep nog nagenietend en met de andere klanten lachend een tinnen kommetje en bukte tot onder de toog. Igor zag Paul met een houten lepel in een beige jutezak scheppen toen hij een volgende teug van zijn bier nam. Daarna plaatste hij het kommetje op een weegschaal, en deed er met grote manieren nog een schep bovenop. Paul nam ook nog een pintglas en tapte een blond schuimend bier.<br />“Een pond pistachenoten en een pint.”<br />“Inderdaad, Paul. Merci, vent.”<br />Paul zette de leesbril die aan een touwtje om zijn nek hing op zijn neus en skribbelde wat op een bierkaartje, legde het daarna bij de andere.<br />De onbekende, die Igor nu maar Oemor zou noemen, zette zich op een kruk aan de toog. Er was één kruk tussen die van Igor en Oemor. Oemor nam een nootje tussen zijn vingers, draaide het eens rond en begon het tenslotte open te wrikken. De schalen mikte hij in een nieuwe, glazen asbak; het nootje kauwde hij in drie keer fijn. Hij at drie nootjes en zei het volgende, waarschijnlijk tegen Igor:<br />“Soms pulk ik wat met mijn vingers met intussen gewassen nagels, als een rijzige rij hoornen pilaren, in het toornige, ruwe vlees van mijn aars. Of ik kam door de kroezelige haren in mijn geschubde kerf. Vooral als gereste lucht door mijn darmen draalt en dartelt, bevinger ik mij graag. Dan waag ik mijn vingers in mijn spleet, waar een scheet zucht in een zweterig bosje haar. De geloste lucht ligt als een film over mijn vingers, broeierig en bruingeel, en huist in de benarde spelonk tussen vinger en nagel, hamer en aambeeld. Een vingeroefening als ik de kop van de nagel wat naar achter krul, over hel, en met een wijzende top naar de neusgaten ontsnapt een gasbel. Als naalden prikken mijn neusharen in het membraan van de stank en de ballon ontploft. Een weeë walm beklijft het onderlijf van mijn neus. En meteen knal ik de rest van de gevangen stank in mijn andere neusgat. Mijn ogen druipen van genot, alsof ik de toekomst in vlagen en flarden kon ruiken. En dat ik verdomme dàt nog had, nagels om mijn gat te klauwen.”<br />Paul gebaarde naar Igor stil te zijn en te doen alsof zijn neus bloedde, door respectievelijk die gebaren te maken.<br />“<em>How the hell can a person, go to work in the morning, and come home in the evening, and have nuffin’ to say</em>”<br />“Van wie is dit lied?” vroeg Igor aan Paul.<br />“Radio Nostalgie. Het enige wat hier door de baffels komt.”<br />“Over het weer kun je het niet hebben als het voortdurend regent”, zei Igor en deed teken voor een volgende pils.<br />“Het is Paul, en het is juist, wat je daar zegt.” Paul nam het lege glas weg, zette er een vol voor in de plaats en deed teken dat het één van hem was.<br />“Het is een song van John Prine,” zei Oemor net voor hij een pistachenoot in zijn mond liet vallen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-116034977062584950?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1157899336497447232006-09-10T07:38:00.000-07:002006-09-10T07:43:25.203-07:00Bruno had van routine een handelsmerk gemaakt. Zolang alles hetzelfde bleef kon er niets fout gaan. Door de jaren had hij zichzelf er echter op gewezen flexibel te zijn in een routineuze omgeving. In zekere zin was het die flexibiliteit die zijn routine staande hield. Door constant bij te sturen dacht hij dat alles hetzelfde zou blijven.<br />“Een la mol.” Bruno keek op zijn horloge en glimlachte alsof hij iets had herkend. Zoals men lacht naar iemand die men in geen tijden gezien heeft. “De derde variatie. Variatio 3 a 1 Clavier Canone all’Unisono.” Al wat Bruno zei, zei hij alsof hij in een spiegel keek en voortdurend gesprekspartners had. Sinds hij in deze ruimte gehuisvest werd, begon de dag met Bach. En hoewel geheel tegen zijn routine in; op elke variatie begon en eindigde hij een rituele handeling. Bruno had handelingen in te halen.<br /><br />De rechterwand van de gang waar Elle snel doorliep bestond enkel uit glas en bood uitzicht over een donkergroen grasveld waarin mosgroene lussen gesleten waren. Ze hield ervan door gangen van glas te lopen, om zichzelf op het eerste zicht te zien. Ze vond dat ze er wel goed uit zag, zo uitgelopen, als een schim door een tranengordijn. Vroeger mocht Elle door deze gang lopen wanneer ze maar wilde, ook tijdens de wandelingen. Toen plots op een dag de mannen aan het wandelen waren en Elle door de gang zagen lopen, hadden ze met schoenen en zoden gras naar de hoge, glazen galerij gemikt en wellustige gebaren gemaakt. Er waren er die schreeuwden, als mensen in hongersnood om voedsel. BB had daarna besloten om de loopschema’s in te voeren. Sindsdien diende men zich te verplaatsen op gepaste tijden. Nog daarna was de regen gekomen, en was het allemaal al van geen belang meer.<br />“Door dat kreng van een miss Lizzy dreig ik nog te laat te komen”, vloekte Elle eenzaam voor zich uit, nadat ze naar haar horloge gekeken had. Toen ze bij de deur kwam, klapte die automatisch open. Ze voelde zich telkens bekeken toen ze hier stond voor ze binnenstapte, een gevoel van eindigheid dat zich niet meer uit haar lijf verwijderde tot ze hier terug stond, maar dan met haar rug naar de gesloten automatische deur.<br />“Lading vertrokken en aangekomen, Herget.”<br />“Ook een goeiemorgen, Elle. Ik heb jou met de nieuwen al gezien. En trouwens, hoe was het met miss Lizzy?”<br />“Ze kan m’n reet likken.”<br />Herget glimlachte, er lag een goedkeurende krul om zijn lippen alsof hij een dergelijk antwoord verwacht had.<br />“Heb je gespeeld?”<br />“Gespeeld, <em>indeed</em>. Maar gewonnen...”<br />“Dat is het punt niet, Herget.” Elle sprak als bijna enige de klanken van de twee lettergrepen op dezelfde manier uit.<br />“We spelen niet om te winnen. We spelen om niet te willen verliezen. Het houdt de zaken spannend, de constante mògelijkheid trekt er ons in aan.”<br />“... om dan toch altijd maar de ontgoocheling te omhelzen? <em>I don’t think so</em>, Elle.”<br />“Er zijn drie ‘o’’s in het leven. De eerste ‘o’ is die van ontroering. De tweede ‘o’ staat voor opwinding. Tenslotte is er nog een ‘o’ voor, je raadt het, ontgoocheling. Iets wat je voortdurend in het oor fluistert dat het plaatje niet klopt.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115789933649744723?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1156954025680355092006-08-30T09:05:00.000-07:002006-08-30T09:07:05.696-07:00“Bruno Barnam. 20012956.” Ook vandaag dreunde Bruno zijn dagelijks credo op, met een diep, rokerig timbre. Hij liet zijn zonnebril zakken tot de punt van zijn neus en boog het hoofd lichtjes voorover. Bruno opende deuren met zijn ogen.<br /><br /> Een dubbele schuifwand van blinkend inox zwiepte haast geruisloos en ongemerkt open. Het was zo een wand die meteen nadat je erdoor gestapt bent opnieuw dichtklapt. De buis waarin Bruno terechtkwam werd verlicht door een mosgroen neonlicht. Elke morgen dacht Bruno dat hij opnieuw door de jungle moest als hij in deze groene gang naar nergens terechtkwam. Al een tijdje was Bruno op zoek naar antwoorden, maar al wat hij vond was meer vragen. Het enige wat hij misschien uit zijn wandelgang had geleerd, was het inzicht dat metaforische machetes nergens voor nodig waren. Blijkbaar ving Bruno gewoon meer op dan een ander, was hij vatbaarder voor nog niet verzonden impulsen. Zijn zintuigen waren in de jungle altijd op hun hoede, zo als ademen ook iets is.<br /><br /> Aan het einde van deze genre gang van Eustachius kwam Bruno terecht in het panopticon. Deze melkweg van schermen en vensters, schermpjes en venstertjes, panelen vol knopjes, bezorgde Bruno steevast een zuignapeffect. Alsof hij uit die groene gang ‘het einde’ binnengeloodst werd. Maar daar begon het pas. Er heerste een niet onaangename onuitgesproken wet van stilte, vond Bruno. Hij knikte bijna onmerkbaar naar een man in een witte schort en klopte in het voorbijgaan een cipier op de schouder.<br />“Heeft u nieuwe informatie voor mij?”<br />De cipier krabde met zijn linkerhand aan zijn achterhoofd, dat driehoekige plekje boven het verlengde merg. Eerst keek hij Bruno nog wat onderzoekend aan, daarna spiedde de cipier naast Bruno’s schouders naar de man in de witte schort. Deze gebaarde stil te zijn en te doen alsof zijn neus bloedde, door respectievelijk die gebaren te maken. De cipier probeerde dit in een lichaamstaal naar Bruno te communiceren. Bruno keek op zijn horloge en zag hoe laat het was.<br />“Ach, laat ook maar zitten. Ik beslis zelf wat ik wens te weten.”<br />Bruno liep tussen de wirwar van beeld zonder geluid naar een kleine opening waarin een trap afdaalde naar Nergens Anders. Hij moest lichtjes bukken om zich door de te kleine opening te murwen. De zolen van zijn gummilaarzen maakten een subtiel geluid op de geperforeerde, metalen trap, zoals nieuwe schoenen sowieso tjirpen. De ringen rond zijn vingers merkte ik voor het eerst op toen hij zijn hand klemde rond de ivoren deurkruk van de enige deur in deze gang.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115695402568035509?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1156342364342328962006-08-23T07:08:00.000-07:002006-08-23T07:12:44.356-07:00Net toen Elle een papieren zakdoekje in haar handtas had gevonden spoelde een paar hoge hielen door op het middelste toilet van drie. Elle had gedurende een fractie van een seconde een reflex van complete fixatie, blokte volledig, maar had dan toch net op tijd de luciditeit hervonden waarin ze in een handige beweging de zakdoek naar haar neus bracht en deed alsof ze die ging snuiten. “Goedemorgen miss Lizzy,” en ze stootte dat uit met de ontspannen stembanden van iemand die net niezen gaat. Ondertussen had Elle al aanstalten gemaakt om achterwaarts naar de papiermand te schuifelen. Met het geluid van niezen snoot ze zo hard ze kon al het bloed dat nog in haar neus was deels op het doekje, deels in haar handpalm.<br />“Goeiemorcheuh, juffrouw Aa. Gezondheid kind.”<br />“Merci, miss Lizzy”, antwoordde Elle nog steeds voorovergebogen met de rug naar miss Lizzy toe, bezig de zakdoek in de papiermand te droppen, gevolgd door een binnensmonds gebelgd “<em>fuckin’ hell</em>”.<br />“Gemakkelijk inlegkruisje dat u daar draagt, juffrouw Aa?”<br />De hand waarmee Elle de mix van bloed en snot opgevangen had hing nog altijd vol. Met haar linkerhand greep ze stereotiep tussen haar benen om haar tangaslipje te herschikken.<br />Nog steeds even stereotiep maar gracieuzer veerde ze recht met haar ellenlange kuiten, draaide een kwartslag, en stapte met afgemeten tred op miss Lizzy af.<br />“Nog altijd makkelijker dan de kwispedoor die u elke dag omgordt.” Haar linkerhand had ze als een dood lichaam langs het hare laten hangen. De mond van miss Lizzy vertoonde veel overeenkomsten op dat gebied.<br />“Ach neem me niet kwalijk, miss Lizzy, maar ik ben deze ochtend wakker geworden in een nachtmerrie.” Miss Lizzy troostte met een beverige hand Elles rechterschouder en prevelde meeknikkend niets dan waarschijnlijk geleuter geleuter geleuter. Elle deed met haar linkerhand hetzelfde en nam het ongelooflijke paar benen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115634236434232896?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1155903300922294462006-08-18T05:12:00.000-07:002006-08-18T05:15:00.933-07:00“Blind. Blind, doof, stom. Het maakt uiteindelijk geen moer uit. Een moeder die sleurt aan de kinderwagen om trappen op te lopen wordt van alle kanten te hulp gesneld. De vuile zwerver met zijn dikbevroren handen maakt als met fossielen over elkaar het schofterige geldgebaar – dat overigens op schandalig sadistische wijs elders ingebeeld kan worden (hoepelt een paar keer gevaarlijk met zijn ogen) – maar wordt door iedereen als de pest gemeden. We lopen in een wijde boog om het maatschappelijk afval – want zo ruikt het! – om alsnog, met enige achterstand, mama’s in nood uit hun ellende te verlossen. Is het de ellende die ellendig is, of dan toch de mensen zelf? Blind...doof...stom...en geen mens die wakker is.”<br />Igor nam een volgende teug van een volgende pint, in de droge stilte die volgde.<br />“GOAL!!!”<br />“Wiejoehiejawajaaaaaaaaahoekasaaaaaaa!” Een geweldig geloei barste los, beginnend uit de hoek onder het televisietoestel. Overal werd met glazen bier geklonken, meisjes van amper zestien renden naar de toiletten als om daar in katzwijm te vallen, plastische euforie spatte van gezichten. Igor schudde een sigaret uit een blikkendoosje. De walm van een lucifer hing nog in zijn halfopen vuist toen hij even links achter zich keek, en de man zag die zo-even een braakbal in zijn linkeroor gekieperd had.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115590330092229446?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1155383164007712272006-08-12T04:42:00.000-07:002006-08-12T04:46:04.020-07:00“Zoals punkers uitgespuwd worden,” bedacht Bruno onderweg naar altijd wel ergens, “zijn het braakballen van roofdieren”. Bruno rolde onderweg dan ook vaak een sigaretje. Dat schonk hem een houding op de vensters in de stad. Bruno was niet toevallig onderweg naast een vergeten stuk grond midden in de stad. “Roofdieren schrokken hun prooi met huid en haar op. In het herkauwproces filteren darm- en maagprocessen het bruikbare van de rest. Ze zuigen tot op maar niet dieper dan het bot.”<br />Op dat vergeten stuk grond zwermden punkers met hun ruige honden die ze los lieten lopen op dat anachronistische stuk weiland. Het regende niet harder of zachter dan Bruno zich herinneren kon. Het was een constante geworden. Net achter de buffer van een afzomende kraag heesters en laaggroeiende knotbomen en een drukbereden uitvalsweg lag de gevangenis. “De braakbal bevat de stukjes en beetjes die het roofdier niet verteert. De poëzie die schuilt achter het uitspuwen van scherpe kantjes is zoals veel verhalen dat van de onsterfelijk aantrekkelijke <em>Don Quichote</em>.” Bruno stak op het zebrapad dat uitmondde in de gevangenispoort de drukbereden uitvalsweg over. De blinde Marokkaan liep rechtdoor, zoals gewoonlijk, en hief kort zijn witte taststok op als een soort symbolisch gebaar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115538316400771227?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1153945559527815952006-07-26T13:25:00.000-07:002006-07-26T13:26:01.603-07:00“Fuck”. “Godverkuttemutteteringfuck.” Gewone, papieren doekjes waren er niet te vinden – handen droogde je onder een genre haardroger, een ongedefinieerd meubelstuk op borsthoogte aan de muur bevestigd. Elle vond handen drogen onder dat ding onaangenaam. Ofwel waren je handen deels nog nat, ofwel waren ze zo als met fijn poeder besneeuwd gedroogd dat de vingerbehendigheid ongevoelig wordt. Uit een pak papieren één bladzijde sorteren vergt dat soort behendigheid.<br /><br />Ze blies in haar spiegelbeeld. Twee paar hoogopgerichte schouders stonden in verslagen stand opgesteld tegen elkaar, hun ogen keken onder schuine froufrous vandaan, twee gedumpte vrouwen die in zichzelf op zoek gaan naar de som van opgeven en doorgaan. In vier tentoongestelde tandenrijen tussen vier wit weggetrokken lippen, gelijk twee elastieken, kleurden de onbestaande spleten tussen vier voortanden afgetekend rood. Aan de muur ontbrak een tegeltje in een soort tegeltjesfresco waarin Elle nooit wat had gezien. Het tegeltje liet een grijze vlek in een heftig vlammen, en lag zelf oranje, in dubbel, op de grond.<br /><br />Het bloeden had ze de laatste weken wel vaker meegemaakt. Het was haast alsof haar gevoelige tandvlees op een pijnlijk oprechte manier al een poos haar twijfel had weerspiegeld, die haar op dat moment confronteerde met zichzelf. Die momenten waren er vaak die laatste weken, maar vreemd genoeg even gauw weer weg. Of net niet vreemd. Er is een bepaalde impuls die iemand, vreemd genoeg, laat lachen wanneer die iemand aan pijn onderhevig is. Iemand die nahikt van de pijn van het genot is een mens. Het genot van de pijn is maar dat, en omdat het net dan niet verwacht wordt. En daarbij, schuine froufrous werden in die tijd wel vaker weer gedaan. Alsof het nooit had opgehouden te bestaan.<br /><br />Warme lucht is niet geschikt om het bloed tussen je tanden vandaan te blazen. Elle boog diep voorover. De tweede vrouw had haar borsten astereotiep ingesnoerd. Ze hield haar hoofd schuin om het bloed te spoelen. Zelfs vanuit die hoek zag ze de gevangene in de muurversiering niet.<br />Elle zag voortdurend oranje vlammen, als van een stereotiep zakken van de zon in de zee. Anderen zagen anders dan Elle een verbeten gezicht. Met ruige vuisten omklemde de gevangene zijn gevangenis van staalblauwe tralies. Dat lijkt op zee – en hemelsblauw in exotische taferelen. Elle zag voortdurend mensen en dingen op het eerste gezicht. Dat was haar eigenschap.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115394555952781595?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1153306654843351922006-07-19T03:53:00.000-07:002006-07-19T03:57:35.493-07:00In de winkel van de huisbaas die net op de andere hoek van zijn huizenblok stond, kocht Bruno zijn laatste pakje tabak. Hij kocht zijn tabak altijd daar, bij de Guido, omdat alleen de Guido dat merk pakjes tabak verkocht. Zoals steeds had Guido al blindelings naar de gele vlek onder in het sigarettenrek gegrepen toen hij Bruno voor zich zag. De pakjes tabak waren namelijk van een schreeuwerig geel, met daarop een dansende Afrikaan, had Bruno altijd gedacht. Een esthetisch onmogelijk dansende Afrikaan overigens, want dat ene been zwalpte in een wel heel tegennatuurlijk en zelfs pijnlijk aandoende zwaai, althans zo had Bruno altijd al gevonden. Hij was er zelfs eens over begonnen tegen de Guido, maar die zei geen verstand te hebben van kunstachtige affaires. Doe hem maar het winnende lotje van de loterij.<br /><br /> Zoals steeds nam Guido ook een enveloppe extra dunne zilveren vloeitjes tussen zijn van werken afgestompte vingers. Bruno betaalde met een briefje, en niet met gepaste munt zoals hij en Guido het gewoon waren. Dit verraste de Guido enigszins maar hij herstelde zich vlug, en nog voor Bruno iets had kunnen zeggen lag het exacte wisselgeld al in zijn verharde handpalm. Bruno vroeg nog naar een lotje van de loterij waarop Guido hikkend in de lach schoot, met diep in de keel sigarettengeroffel. ‘Een groot lot, Bruno, dit weekend. Groot gelijk. Ik speel ook.’, en hij legde de centen op het rekeningetje in Bruno’s gestrekte hand. Met een tik met de tip van zijn wijsvinger op de bovenste cent maakte Guido duidelijk dat de rekening klopte. Ook was er nog die tic van duimgelik, even trillen met de lippen, en meteen daarna griste de Guido een volgende plastic zak: “de volgende”.<br /> Bruno knipoogde en duwde zijn zonnebril van de punt van zijn neus tegen zijn voorhoofd. Aan de ingang verdween hij nog wat dieper in zijn rechtopstaande kraag voor hij in de regen dook. Het was halftien, en Bruno was laat.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115330665484335192?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1152893790945984632006-07-14T09:13:00.000-07:002006-07-14T09:16:31.506-07:00Het was al donker toen een lange, magere man diep in zijn kraag de kroegdeur achter zich dichttrok. Aan een gestolde wolk adem kon je zien hoe koud het was. Aan zijn kapsel hoe hard het regende. “...<em>ooooooh! wat een miss-EUR! Hij mòet scoren, àl-tìjd. In een dergelijk perfect gat moet je duiken als een kamikaze – niet aarzelend als een kip zonder kop instruikelen!! Het berust allemaal op vertrouwen, en dat is er blijkbaar tekort bij</em>...”<br /> Nadat hij aan een mat die een vlag voorstelde zijn gummilaarzen veegde zoals iedereen het deed, want de vlag was al bezoedeld, was er een ogenblik van inschatten. De stamgasten die niet naar het scherm staarden taxeerden hem in een oogwenk, die met het blote oog van de buitenstaander niet gezien kon worden. De vreemdeling bood hen een strakke knik en zette een paar stappen naar de dichtstbijzijnde vrije kruk. Aan de hoek van de toog bleef iemand hem hardnekkig aankijken, alsof hij ergens melancholisch aan terugdacht, alsof hij hoofdpijn had. De onbekende man gebaarde met een blijkbaar gekend gebaar naar de waard. Die knikte, en zette hem even later een schuimend glas bier voor.<br /> Als vreemdeling is het een opdracht het respect van de anderen, die onder elkaar zijn, in te winnen. Door hoffelijk en geïnteresseerd te zijn, maar niet te, door begrijpend en gereserveerd te zijn, maar niet te. Door zichzelf te zijn, zoals Bruno het zou zijn. Maar ook weer niet te, want het zelf zijn, of zijn zelf, vloekt met de eensgezinde geest – en daardoor afgebot – van de verzamelde massa die onder elkaar zijn.<br /> De lange man, naar wie ik hierna gemakkelijkheidhalve zal verwijzen met ‘Igor’, liet zich na een eerste teug overrompelen door zijn nieuwe omgeving. Er zijn mensen van wie het mogelijk is aan hun houding alleen te zien hoe zij in het leven staan. Die houding op zich is niet zo niet vanzelfsprekend; een houding heeft iedereen – hoe zeer het ook van sommigen als een lelijk en lastig kruis in de schouders snijdt. Het is de manier waarop anderen zichzelf een houding aanmeten die het hen toelaat ongecompliceerd en zonder complexen naar hun doelen te streven, zonder daarbij ijdel te zijn, zonder daarbij ijdel te klinken. Ze stemmen zichzelf en hun omgeving totaal af op wat zij denken. Igor had er een handje weg van om zelf volledig op te gaan in zijn kader, ja zelfs te verdwijnen.<br /> Igor versmolt zodanig in zijn omgeving dat het voor ieder die het waarnam een adembenemende ervaring was. Oudere vrouwen complimenteerden hem op haast dagelijkse basis met zijn houding. Zijn ledematen volgden de lijnen die hem op dat gegeven moment omgaven. De romp stond nooit ergens in de weg, maar deed zich veeleer voor als de stam van een boom die daar al veel langer stond. Tegelijk waren zijn handelingen niet log, maar elegant, en wat Engelsen ‘swift’ zouden noemen. Hij dronk zijn pint altijd met één pink omhoog, of tussen duim en drie middenvingers. Igor bestelde een tweede pint terwijl door heel het café een collectieve zucht van opluchting geslaakt werd en de stem van de commentator licht tragisch stokte bij het missen van een kans.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115289379094598463?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1152271782267105222006-07-07T04:27:00.000-07:002006-07-08T05:22:11.710-07:00<p class="MsoNormal">#9</p><p class="MsoNormal">we ronken voor een laatste keer</p><p class="MsoNormal">door het Thaise donker vol geluid</p><p class="MsoNormal">we kiezen voor de laatste keer</p><p class="MsoNormal">tussen kreeft of barracuda op de grill</p><p class="MsoNormal">we stoppen nog een laatste keer</p><p class="MsoNormal">aan de <i>SevenEleven</i>, voor een chocolade-ijs</p><p class="MsoNormal">we laten nog een laatste keer</p><p class="MsoNormal">het muggennet neer</p><p class="MsoNormal">en ze zucht haar zorg </p><p class="MsoNormal">als <i>aftersun</i> over mijn rode rug</p><p class="MsoNormal">alsof het de laatste keer was</p><p class="MsoNormal">leggen we alles vast</p><p class="MsoNormal">in het holst van onze hitte</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115227178226710522?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1151840590462100712006-07-02T04:41:00.000-07:002006-07-02T04:43:10.723-07:00#8<br />met het mes op de keel<br />en ingezeept gezicht<br />lig ik bij de barbier te verstijven<br /><br />de voorbereiding voor<br />het laatste avondmaal<br />zet ze met een kus aan<br />op mijn als slangen gladde wang<br /><br />toen al begon ze te verstoffen<br />in opwaaiend zand<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115184059046210071?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1151524352355389222006-06-28T12:49:00.000-07:002006-06-28T12:52:34.553-07:00#7<br />drie kruisen verraden<br />de top van een berg<br /><br />ons brommertje parkeert fotogeniek<br />in de weg<br /><br />het anachronisme van Golgotha<br /><em>unveiled</em> in boeddhistisch Thon Sala<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115152435235538922?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1150845163355545592006-06-20T16:10:00.000-07:002006-06-20T16:13:19.276-07:00#6<br />jij bent mijn andere<br />kijk, wij zijn allebei<br />wij, in de spiegel<br /><br />jij bent mijn en ik ben jouw<br />lach nu toch ‘ns<br />naar mij, in de spiegel<br /><br />toe, <em>abre los ojos<br /></em>en maak van je streep een krul<br />- met je stoppelbaard<br />- met je paardenstaart<br />met je ik die de mijne is<br />ben je als geen ander<br />mijn andere<br />kijk, SNAP, in de spiegel<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115084516335554559?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1150490189412432372006-06-16T13:35:00.000-07:002006-06-16T13:37:10.956-07:00#5<br />winkeltje vol Thaise snuisterijen<br />specerijen, en <em>pancakes</em> en <em>shakes</em><br />de oude Thai kletst met de oude Thai<br />op het bankje voor het winkeltje<br /><br />een hond kakt op straat<br />bij nader inzien een stoffige steeg<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115049018941243237?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1150210347162046722006-06-13T07:51:00.000-07:002006-06-13T07:52:27.870-07:00#4<br />tsak-tsak-tsak-tsak-…<br />een slang krult zich in<br />een vraagteken op zijn rug<br /><br />tussen de schouderbladen<br />met vlugge pennensteken<br />betekent dat een tweede huid<br /><br />zij neemt een karakter<br />hoe toepasselijk<br />liefde in Chinees op de enkel<br /><br />gezichten die pijn verbijten<br />met liefde<br />verraden vooral vraagtekens<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-115021034716204672?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1149972690037351172006-06-10T13:48:00.000-07:002006-06-10T13:51:30.240-07:00<p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB">#3<o:p></o:p></span></p> <h1 style="font-style: italic;"><span lang="EN-GB">Maly, my fliend, is no plobrem</span></h1> <p class="MsoNormal">De <i>Get High-corner</i> zweeft op houten palen</p> <p class="MsoNormal">Boven de Andaman-zee</p> <p class="MsoNormal">Wij ook</p> <p class="MsoNormal">Alsof we boven de zee zweven</p> <p class="MsoNormal">Man man man</p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Andaman</p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Goh!</p> <span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" lang="FR">[type: Comic Sans]</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114997269003735117?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1149511752332433202006-06-05T05:47:00.000-07:002006-06-05T05:49:55.723-07:00#2<br />zonzondergang<br />[iedereen is zonderweg]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114951175233243320?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1149213735637148462006-06-01T18:58:00.000-07:002006-06-01T19:02:15.983-07:00#1<br />er loopt een man<br />langs de Menam, alleen<br />is hij niet van hier<br /><br />mijn denken is een synopsis<br />van hoe het met twee geweest zou zijn<br />maar in Duitsland, alleen, hecht men belang<br />aan de werkwoordelijke eindgroep<br /><br />maar wacht, nu nog niet!<br />Alles was nog goed…SNAP<br />Aan de overkant<br />Van de Menam<br />Maken twee jongemannen<br />Muay Thai of fuck you gebaren<br /><br />Op aanraden van de man<br />Aan de overkant van de Menam<br />Of misschien ook omdat zij<br />Hem neukt waar zij bij staan<br /> [maar wacht, nu nog niet (!)]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114921373563714846?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1148765312377692522006-05-27T14:26:00.000-07:002006-05-27T14:28:32.626-07:00Koh Lanta heet het eiland waar Lex Jazz ontmoette. Doodsoorzaak nummer één is er het brommertje. De vrijdagnacht van de Muay Thai kamp lieten zestien mensen het leven op een scootertje. Allemaal Thai. Kleine, fijne bijna meisjes zijnde Thaise jongetjes kappen met gemak en met hun vader aan het strand goedkope Thaise whisky achterover. Wiekie, zoals Disney het noemt. En dan is er nog de coke die met buskruit versneden wordt.<br /> Lex leed links van de onverlichte weg. Ze klampte haar van de muggen gezifte armen rond zijn middeltje. Lex voelde zich zen, en dacht alleen nog aan wat voor hem lag, met zij die achterop zat. Sinds seconde één waren ze samen als gegoten. Lex legde zijn rechterarm over haar rond zijn middel geslagen armpjes, want de gashendel zat links. En als hij eens vergat zijn richtingaanwijzers te gebruiken, dan likte ze haast in zijn oor: “Peschka, peschka, mi vida.”<br /> Destiny had zijn kamp gewonnen, onder het goedkeurend oog van zijn pa, die met de handdoek om de schouders in de hoek van de ring zijn zoon in furieus Thais aanmoedigde. Ze was de enige blanke vrouw in een voor een grotendeels moslimmannen publiek. Ze ging naar het toilet door een gang van twee rijen moslimmannen, die af en toe eens goedkeurend op de grond spuwden als een rake klap uitgedeeld werd. Ze bracht twee grote Chang bieren mee terug. Hoe heftiger de kampen werden, des te vaker ze bij Lex op schoot sprong. Ze lachte gul en oprecht toen Destiny zijn gehandschoende vuist in de lucht stak. Haar ogen groeiden echt van angst en pijn, als één van de boksers onzacht in aanraking kwam met een voet, vuist dan wel canvasmat. Ze gunde de loerende moslimmannen geen blik. Lex mijmerde tussen de slagen door, en alleen nog over dat wat voor hem lag. Vanaf seconde één had hij blijkbaar zo gedacht.<br /> Lex lummelde maar wat door de prachtige stad die Bangkok was. De boeddha’s onderscheidden zich in neon-aankleding niet van de bars. Het was heet in zijn pril Aziatische aandoening. Hij had net zijn naam gespeld in de blokken van de stad, kriskrassend door kwartieren. Hij dronk koffie bij Thai, en zou er een maand later opnieuw koffie drinken, alleen, dat wist hij nog niet. Aan het eind van een steeg die uitmondde in de Menam waaide met het zand een gracieus Europees silhouet op. De wind voelde als een Thaise massage op zijn bezwete bovenlijf.<br /> Ze nam uit een schuin om haar bovenlijf gegooide tas een blauwe sarong. Blauw is jouw kleur, sprak ze in een Europees idioom. Lex gooide de sarong over zijn schouders, en bond de twee uiteinden schuin samen in een zeemansknoop. Ze nam de sarong als bij de arm, en langzaam schuifelden ze langs de Menam, met de stroom mee. Na amper enkele stappen hield ze halt, en morzelde wat in haar tas. Ze plaatste haar voetjes naast Lex’ voeten, en SNAP, het shot was gezet. Seconde één was er één van het werkelijke toeval, de realiteit op haar echtst.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114876531237769252?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1148041423590598902006-05-19T05:22:00.000-07:002006-05-19T05:24:25.786-07:00<em>“You wanna loom, sil?”<br />“A vely, vely cheap one, if you wanna please.”<br />“No plobrem, my fliend.”</em><br />Judge of iets dergelijks was zijn Thaise naam, maar hij liet Lex hem Jazz noemen. Lex mocht Jazz. Jazz kwam aan het strand van hun hut vaak naast hem zitten, zei niets, staarde gewoon met Lex mee. Lex kwam starend te weten dat Jazz een zoon had, die aan Thai boksen deed. Jazz deed vooral veel Mary, zoals ze ‘tsjoekie’ hier noemen. Het woord tsunami spuugde hij haast uit, heel snel, gedrild, en hij neep zijn oogleden ook wat fijner dicht. Het was een dag in het Boeddhistisch jaartal 2547 dat hij zijn jongste zoon om zijn middeltje greep, en haast onzichtbaar snel een palmboom beklom. Zijn vrouw werd weggespoeld met een dochter, en nog een zoon. Nadien, zo vertelde Jazz’ zoon aan Lex, toen al het water weggetrokken was, bleven er grote vissen naar lucht happend achter op het land dat door het water verkracht was. Hij zei dat het leek alsof ze dansten. “<em>Dancing fishies, Rex</em>.”<br />Jazz kookte uitstekende curry’s. Het geheim zit hem in de vingers. Volgens zijn vrouw moest je de pepers en verse koriander en curry en nog allerhande pikante specerijen met je handen tot een gladde pasta kneden. Hij en Destiny –die hij af en toe Disney noemde – aten steevast elke vrijdag voor de wekelijkse Thai box kamp een Andaman curry.<br />Die ene maal had hij Lex uitgenodigd. Het was vrijdag, en het was feestelijk met zijn vieren op het strand, barracuda op de houtgrill. Jazz vertelde Lex over zijn leven in Bangkok. Over de steegjes die er zanderig naar nergens leidden, behalve kapotte tv-toestellen waar generaties Thai voor opgroeien.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114804142359059890?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1147512238005629232006-05-13T02:22:00.000-07:002006-05-13T02:23:58.830-07:00Stel je de schrijver voor die het verhaal schrijft van een schrijver die over zijn schrijver schrijft. Wel. Die schrijver komt thuis om te zien dat alles weg is. Weg, dood, onbestaand. Hoor je het echoën? Die schrijver zijgt literair neer in zak en as. Maar het mietje dat hij is, neemt hij het leven zoals het komt. Hij besluit de schrijver in zijn verhaal hetzelfde te laten gebeuren. Dan schrijft de fictieve schrijver over de echte schrijver zijn/haar fictieve liefde, want hij had helemaal geen thuis om er te komen.<br />En van waar, <em>by the way</em>, zou die schrijver dan komen?<br />Stel je de schrijver voor die het verhaal schrijft van een schrijver die over zijn schrijver schrijft. Wel. Die schrijver komt thuis van Thailand. Ergens van thuis komen, heet dat dan.<br /> Alles wat de werkelijke schrijver schreef over de fictieve schrijver, moest dus ook noodzakelijkerwijs in de verleden tijd gebeuren, want hij was thuisgekomen, en had nog geen woord geschreven. Hij zou alles opnieuw zien, door de lenzen van Lex, laten we een kat een kat noemen. Lex was alleen maar een pretentie. Niets meer dan een bewering.<br /> Lex zou op de één of andere manier haar moeten tegenkomen. En uiteindelijk zou zij moeten weggaan. Dat was de plot. Maar Lex was er lang niet zo zeker van, nu, nadat ze allang weg is. Ja, is.<br /> Hij begon het verhaal met Lex die over zijn opa droomde. Natuurlijk had hij die droom zelf gedroomd. Hij had het allemaal zelf bedacht. Maar ook had hij gedacht dat niemand hem ooit van gejat zou betichten. Dat zijn gedachten iemand anders toebehoorden, dat ideeën<em> überhaupt</em> bezet kunnen worden als een land om olie, dat zijn verbeelding en zijn staat van verwondering crimineel en huichelachtig bevonden werden, dat deed hem schrijven over de droom.<br /> Er was een droom die terugkwam, en in die droom reed zijn opa met een tank. De gezichten waren die van vriendjes en vriendinnetjes, en mensen die hij niet kende. De tank was met zijn loop freudiaans getint. En de mensen die hij niet kende, waren schedels van lijken die door de jaren heen uit de kast gevallen waren. Zij refereerden aan Lacan. Ze reden door equatoriale landschappen, en picknickten aan een waterval in het droogseizoen. En zelfs de droom was al het onderwerp van diffusie, door flarden van haar en Thailand, en van wat er wel nog was, voor hij terugkwam.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114751223800562923?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1146928848063318572006-05-06T08:17:00.000-07:002006-05-06T08:20:48.396-07:00Lex liep maar wat te lummelen langs de Menam (of ook nog: Chao Praya). Het woord ‘lummelen’ herinnerde hem aan vroeger en Gent, waar een fotografe hem ooit eens vastgelegd had op een zwart-wit plaat die later ‘lummelen langs de Leie’ zou heten. Op die foto zàt hij te lummelen, ijsje likkend ook. En zelfs in zwart-wit zag de stad er zo heet uit als de onderkant van een heroïnelepel. En ook dat herinnerde hem aan Gent.<br /> Lex lummelde maar wat door de prachtige stad die Bangkok was. Hij vroeg zich af wat de mensen zich afvroegen zoals ze hem daar in blank en bloot bovenlijf door de namiddagen zagen figureren. Zijn Nederlandse gedachten werden warm onder zijn ongekapte haren en de Aziatische zon. Als hij achterom keek lag er tussen Bangkok en Bangkok zijn Thailand, duidelijk als de vinger die zinnen afloopt in een onleesbare tekst.<br />Hij dronk koffie bij mensen waar hij een maand tevoren ook koffie gedronken had. Ze vroegen hem de oren van het hoofd, dorstig naar verhalen over plaatsen waar ze nog nooit waren, wellicht nooit zullen zijn. Ze leven in de stoffige stegen van Bangkok en eten veel kip. Ze staan op vòòr de zon en doen zoveel mogelijk voor die zon te warm wordt. Ze laten zo weinig mogelijk huid onbedekt om een gezonde kleur uit de weg te gaan, net zoals openluchtarbeiders in Europa, maar lang lang geleden. Lex beantwoordde beleefd en zo correct mogelijk hun post-tsunami vragen. Maar de leegte die hem deed lummelen hield hij voor zichzelf.<br /><br /> “Wat doet de plaats er toe als een vrouw door haar vrouw zijn de plaats zelf overtollig maakt? Wat als ze dat heel makkelijk en ruimschoots doet?” Lex tekende er op het kartonnen onderliggertje nog een paar voeten in een hangmat bij, bedankte de Thai voor de kop koffie, vouwde zijn handen terwijl hij zijn hoofd boog, en nam afscheid met een dubbelzinnig “<em>Pharang Rak Thai</em>”. “En wat als ze er niet meer is?” dacht hij erbij terwijl rood zand onder zijn teennagels kroop.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114692884806331857?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1146508400756624102006-05-01T11:29:00.000-07:002006-05-02T00:43:23.686-07:00Het was een dag in het Boeddhistisch jaartal 2549, zo rond halfelf, voor de nacht. Lex zat zevenhoog in een achterwijk van Bangkok, en Johnnie Walker liep vanop torens de mensen toe: “<em>Drink, don’t drive</em>.” Michiel, een Nederlander, zo zou Lex later te weten komen, monsterde Lex zijn tatouages. Op MTVAsia passeerde een kleffe clip. Bliksem sidderde uit de gitaar van de gitarist.<br />“'Michiel', zegt mijn vrouwtje” – ik vermoed dat ze veeleer ‘Michier’ zegt – “Michier”, “als je een tijger op je buik laat tatoueren door een monnik, dan wijkt de kogel af, als-ie op je afgevuurd wordt."<br /><em>What we talk about</em>. “Dat is een groep uit België”, deelde Lex droog zevenhoog mee.<br />“'En Michier', zegt mijn vrouwtje, 'van vrouwenondergoed op je hoofd ga je zeker dood'.”<br />Tom Barman is een acteur die verbijsterd rond zich heen zingt. Mauro Pawlowski is Mauro Pawlowski. <em>When we talk about Love</em>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114650840075662410?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1146100951442014342006-04-26T18:13:00.000-07:002006-04-26T18:27:02.276-07:00[dagboekfragment]<br /><br />En dan nam ik een douche. Ik moest me sowieso klaarmaken voor HET feest. En ik voelde me beter. Nadat ik in de hangmat een 'tjoekie' gerookt had, ging ik naar de receptie. Leeg. Buiten ronkte een taxi-jeep, gevuld met een klein dozijn mooie, jonge mensen. Ze laadden me in, en weg waren we. Ik sprak Frans met twee Canadezen en een gekke Engelse jongen; Spaans met twee Spaanse meisjes – ‘<em>mi novia es de Guatemala’</em>- en Duits met een groep Zweden.<br />Het was een rotgevaarlijke weg naar Haad Rin, HET feeststrand. Mijn been bungelde half uit de jeep, de weg ging onheilspellend bochtig en op en neer te werk, ik rookte een sigaret, en mijn gsm bleef stil. Tot op dit moment geen teken van leven.<br />Toen we aankwamen op Haad Rin was er <em>plenty</em> Engels en alcohol. <em>Buckets</em> met vodka-whisky-gin en fris gemixt werden voor harde prijzen te koop aangeboden. De groep waarmee ik op stap was, werd door die aaneengeschouderde alco-shops aangezogen als vliegen door fruit, of stront <em>for that matter</em>. Ik dronk een <em>Chang Beer</em>, een grote, en ik glimlachte toen ik van hen wegliep, opgaand in de gigantische en kleurige massa volk op dat scenische strand. Ze zou het fantastisch gevonden hebben. Iedereen zat samen, in kleine groepjes, samen een grote groep vormend, lachend, drinkend, dansend. Ik wandelde tot het ene eind van het strand en terug.<br />Daarna schoof ik aan voor wat vuuracrobaten leken. Ze speelden met stokken die aan de twee uiteinden brandden. Er was één blanke kerel met een Mohawk die verschrikkelijk behendig was. Alsof hij Prometheus heette.<br />Ik dronk nog wat bieren, zat, keek, kletste met enkelingen, had al bij al een bijzonder fijne nacht.<br />In wat een handomdraai leek, was de zon weer op, de maan dood. Het strand bedekt met feestlijken, muziek nog steeds hamerend uit de geluidstorens, lijken dansend, chaos zoals ik het graag heb. Ik nam een taxi met mooie, jonge mensen, en het was de eerste keer dat ik me echt steendronken voelde. Ik glimlachte schaapachtig en voelde me vuil, maar gelukkig. Aan het hotel dolde ik nog wat met de hotelhonden, lachte om de slappe grappen van M, de receptionist, die nog slaapdronken leek, en dan crashte ik eindelijk in de hangmat, <em>knock out</em>.<br />Er was een ogenblik op HET feest toen ik op het strand zat, naar de zee luisterde, naar de maan keek en het volgende dacht: ze brengt in mensen de mooie kanten naar boven, gewoon door haar mooie zelf te zijn. Dat is waarom ik me zo comfortabel voel bij haar, waarom ze zo verslavend is. Dat is een eigenschap die me niet ontgaat, waar ik verliefd op kan worden, waar ik van hou.<br />Daarna kwam de dag nadien. Na HET feest, nadat zij vertrokken was. Mooie, jonge mensen keken naar een dvd onder de natuurlijke veranda van klimplanten voor mijn hut; anderen namen een duik in het zwembad of lagen op het strand te ontnuchteren; nog anderen lagen zoals ik lui in hun hangmat. Bob zong zijn gebruikelijke songs door de luidsprekers van de receptie. Ik wou schrijven, maar vond de moed niet. In de plaats ging ik zwemmen in de zee, maar het was vies water, en ik glimlachte. Ze herinnerde me aan de zandburgers die zij voor mij gemaakt had, en ik werd, of was nog, dronken van de zee.<br />Na het ontbijt huurde ik een brommer, en snorde naar Thong Sala, de voornaamste stad hier. Dit is echt Thailand hier, als een klein Bangkok op een eiland. Met de geur en de kleuren, met de mensen en hun bezigheden. Ik scoorde wat weed via een taxichauffeur, zij weten veel. Ik cruisde wat rond, zoals dat heet, high, zoals dat heet, en kwam terug. Het was heet. Drip. Drip drip. Bekeek een dvd onder het zonnescherm voor mijn hut. Schoot wat foto’s van vissers bij zonsondergang – hoop dat die lukken. At een uitmuntende <em>green curry</em>. Las het Franse stripverhaal, het is <em>superbly</em> <em>good</em>, moet ik ongetwijfeld lezen in de Franse les, als ik terug ga. Dronk een paar biertjes in de bar terwijl op tv een matige film speelde. Reed naar de SevenEleven, at een cornetto. Rookte een 'tjoekie' in de hangmat, werkte aan het verhaal, tekende wat, maar niets van enig niveau. Ik ben met vakantie, en gelukkig.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114610095144201434?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1145796123728622282006-04-23T05:29:00.000-07:002006-04-23T07:40:27.706-07:00[dagboekfragment]<br /><br />"Het is mijn derde dag vandaag op dit eiland, en ik heb eindelijk de tijd gevonden om te schrijven. Niet dat ik echt bezig was tot nu, maar ik schoof dat schrijven aarzelend voor me uit, omdat schrijven, of nog maar het gedacht daaraan, mij aan haar herinnert. Nu merk ik het tegenovergestelde.<br /><br />Ik lig in de hangmat boven het terras van mijn hut. Drip, drip-drip. Ik heb een prachtig uitzicht over zee. Ik kwam hier ‘s avonds, rond achten aan. De receptie die ook bar, restaurant, tearoom, dvd-room, poolroom etc is, was gevuld met mooie jonge mensen die zich voorbereidden voor HET feest (lees: zich klaar zopen). Ik werd vooral geabsorbeerd door de gedachten in mijn kop, die onregelmatig als golven welden.<br />De bus had pech gekend onderweg, waardoor we op een andere bus moesten wachten, en waardoor ik in al die onvoorziene haast de hoed van Omar op de bus vergeten ben. De boottocht was ‘ok’, met moordende beelden, dorpen die op palen op de Thaise golf woonden, vissen die aan vaarsnelheid met ons mee uit het water sprongen,… maar ik voelde me miserabel.<br />Ik voelde me één van die personages op dat schilderij – <em>het vlot van Medusa</em> (?) – gevangen op een vlot, met van die 'Boschiaanse' gelaten. En ik had met nog niemand gepraat. Ik miste de persoon die spontaan contact aangaat met iedereen die haar gevoelige oog passeert. Ik miste mijn gids.<br />Na de tussenstop op Ko Samui begon een kerel met me te praten. Sinds het vertrek hadden we naast elkaar gezeten, allebei ver starend, zoals tegen zeeziekte. Hij zag eruit als een oudere filmster uit Franse seventies b-films. Bruin getaande huid, zilveren stoppels, blauwe blinkende ogen. Maar hij kwam uit Iran, en had al veel geleefd. We spraken niet veel, en legden zodoende grote stukken van ons leven bloot. Hulpeloos. Meer en meer geloof ik aan het Lot. Abbas was zijn naam. Hij leek oprecht toen we mekaar de hand schudden, en mooie verdere delen wensten. hij zei heel schoon Lex, zoals ik het al lang niet meer gehoord had.<br />Ik kwam op deze plek aan, en nadat ik wat <em>thai food</em> naar binnen gewerkt had, zat ik op mijn wc, en ik huilde. Ik huilde als een klein kind. Drip drip drip. Ik hoorde Bob kelen uit de bar ‘<em>I wanna love you, and treat you right</em>’, ik zat op mijn toilet en ik huilde. Ik wou schrijven dat ik in mijn badkamer zat, met een gekko op de muur, Bob hoorde en huilde, maar ik kwam niet verder dan een anaal staren naar een kolonie (sic) mieren."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114579612372862228?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1145366431741722682006-04-18T06:16:00.000-07:002006-04-18T06:20:32.083-07:00[dagboekfragment]<br /><br />“Ik ben hier niet. Zoals vroeger collega’s na het weekend vroegen hoe het weekend was, enkel en alleen om zelf te kunnen luchten hoe hun weekend was, ben ik er niet. Afwezig. Drip, drip drip. Er beweegt een kleine slanke schaduw over de tegels van de muur. Een kolonne (sic) mieren, en geen zelfsilhouetje, zoals mijn verziende zicht aanvankelijk opleverde. Mieren zijn ook bijna blind, en toch volgen ze één voor één dezelfde meanderende weg. Zou dat iets met geur te zien hebben?<br /> Ach wat. De geur is hier niet te harden. Zeg gerust stank. Drip drip drip. Ik stink. Ik zie dat er geen papier is, en het zijn van die gevaarlijk mieren, met gift. Ik heb een kwartier geprobeerd te deur op slot te doen, maar ook toen zei ik ‘ach wat’. Mijn broek is rood aan de pijpen zoals mijn voeten, en onder mijn teennagels.<br /> En dan nog iets: wat zou het dat zoiets als wraak nut heft, laat staan zoet smaakt? Mieren kennen geen wraak, volgen gewoon de ander zijn geur.<br /> Dat zou bijvoorbeeld Thoreau ook gemerkt kunnen hebben. Maar wie leest <em>Walden</em>? Hij stelt zich vragen stelt de aandachtige lezer zich vast. Het zou de titel kunnen zijn van elke tekst die hij schrijft, ‘hij stelt zich vragen’. En wat doet ‘dit’ in ‘dit’ dagboekfragment?<br /> De vraag is een slang die in haar eigen start bijt. Het papier is op. Het einde van de last was scherp en puntig. Ik zou er geen moeite mee hebben nu een kogel door mijn kop te jagen. Ik ben onmenselijk gelukkig. Vroeg of laat barst dat, met een plof van opluchting. Drip, drip drip.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114536643174172268?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1145010714675153172006-04-14T03:28:00.000-07:002006-04-14T03:31:54.926-07:00<p class="MsoNormal"><span style="">De kokhals van een brakend meisje brak de nacht. Lex zat in een tuinstoel op het gezamenlijk houten terras van de kamers. Het terras was niet meer dan een halfopen gang, een galerij, waarop alle kamerdeuren uitgaven. Twee tuinstoelen en een mini houten tafeltje per kamerdeur.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>Lex liet de rook van zijn light-sigaretten verstrooid tussen zijn lippen wegkringelen, terwijl hij zijn schouderbladen stretchend tegen elkaar spande. In dat hol school een slang die een vraagteken was.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>Ik weet niet of het echt van belang is te schrijven wat daarvoor kwam, voor de diepe keelhalen van het gehurkte meisje op straat. Voor het geloop van water op de badkamervloer van zijn kamer, waarvan hij op een tuinstoel van het terras zat. Voor het getuut van zijn gsm dat hem uit gedachten wekte, en naar binnen wenkte met de boodschap: “<span style="font-style: italic;">Guck neben den Bett</span>”.<span style=""> </span>Voor de schelpen naast zijn matras die ‘<span style="font-style: italic;">TQM</span>’ vormden, <span style="font-style: italic;">Te Quiero Mucho</span>…<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114501071467515317?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1144600818456453532006-04-09T09:36:00.000-07:002006-04-09T09:40:18.720-07:00<p>Het zweet liep langs zijn armen naar zijn handen, alsof hij voortdurend net uit de zee gestapt kwam. Maar het stonk niet. Zijn jeans wogen zwaar, en niet alleen door zijn portefeuille. Maar hij weigerde categorisch elke tuk-tuk die hoopvol gas minderde en hem nariep. Hij wou ‘echt’ daar zijn. Alsof een tuk-tuk niet ‘echt’ daar zijn was. Gegeven: de thai en de pharang. Antwoord: schaduwtheater.<br /> </p><p> Om de hectometer werd wel ergens een Buddha aanbeden. De <em>happy, the reclining, the lucky &c one</em>. Tuk-tuk chauffeurs kochten bloemenkransjesvan kromme vrouwtjes aan de verkeerslichten van hectische kruispunten. Ze ademen allebei als chirurgen door een mondstuk. Met wierook en uitlaatgassen.<br /> “B<em>eautifur, my fliend. You vely beautifur. White, white. White white white."</em><br />“<em>Kop khun kap</em>.” </p><p>Om de hectometer werd Lex wel ergens aangeklampt, als Rex.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114460081845645353?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1143718694678592232006-03-30T03:26:00.000-08:002006-03-30T06:36:13.950-08:00Er is een droom die terugkomt. Mijn opa rijdt met een tank in die droom. Ik zit met vrienden en vriendinnen, en mensen die ik niet ken, in de tank van mijn opa. Hij loodst ons door equatoriale landschappen, met rotsen en moerassen. Ik weet niet goed meer of ik hem ben, of hij hem is. In het verhaal dat komt bedoel ik. Dat is het namelijk met verhalen: hij of ik of wij; vroeg of laat raak ik uitgekeken, uitverteld.<br />Dat verhaal mag dan wel verzonnen zijn – en ik voel mij (of hem) al voorzetten met zinnen die enkel over zinnen zullen handelen, en niet over het handelen zelf. Ik ben niet weg, niet dood, niet onbestaand – maar verdwijn enkel even in…<br /><br />Hij stond stil, en bemerkte eerst en vooral de geur. Hij besloot toen al om zijn vriend te schrijven dat ze enkel en alleen voor de geur samen hier naartoe zouden komen, ooit eens, <span style="font-style: italic;">insj Allah</span>. Voor hem schoof een volgens hem Japans koppeltje aan. Ze hadden beiden gekleurde en modieuze kapsels, zoals zij die Aziaten zijn die daaraan belang hechten. Achterom keek hij niet, had-ie lang niet meer gedaan – sinds zijn grootvader gestorven was. De wachttijd werd maar langzaam minder lang. En eigenlijk had hij op dat moment de geur nog niet geroken, hij was immers nog niet buiten geweest.<br />Hij stond stil, en schoof langzaam aan.<br /><br />Het verhaal kampte met enkele moeilijkheden – ik zeg niet defecten. Maar er was bijvoorbeeld de chaos, de verwarring, het onbegrip, door de mengelmoes aan talen. Zijn echte moedertaal sprak hij alleen nog met zichzelf. Ik ben gestopt met praten, schrijf slechts nog.<br /><br />De juffrouw aan de balie waar om zijn paspoort gevraagd werd, sprak een Engels waarvan de liquidae radicaal verdraaid waren. Juffrouwen aan de balie worden onder normale omstandigheden niet vernoemenswaardig geacht in verhalen van dit slag, maar hier pleitte haar accent als passende schets en index voor het decor. Ook nog nam ze een foto met een balletje dat aan een ijzeren armpje bevestigd was. Hij mocht niet lachen.<br />De geur beet hem meteen in zijn nekvel toen hij de luchthaven verliet. De geur paste volgens hem niet bij wat hij zag. Het was veeleer een restant van lang vervlogen tijden, terwijl wat hij zag ook niet echt consistent je dat was. Boven de grond, de hoofden en de meute <em>tuk-tuks</em> en taxi’s, zweefde een eenzame <em>skytrain</em>. Beneden leidden zanderige steegjes weg van het water naar met golfplaten gebouwde éénkamerkrotten. Soms speelde daar een kapotte tv. Ik was er namelijk al geweest.<br />Wegwijzers wezen plaatsen aan die hij niet lezen kon, die ik met dit alfabet niet schrijven kan.<br />“<em>Whele ale you going, my fliend</em>?” Meisjes, echt nog meisjes, huppelden in damesmantelpakjes door de prachtig verlichte en ge-airconditionede inkomhal van de luchthaven, voortdurend nieuwe, grote en witte mensen aanklampend. Hij was alleen, stond stil.<br />Hij bekeek haar zoals hij alle nieuwe mensen bekeek. Taxerend. De voorbije week nog had hij een nieuwe ‘skin bag’ gekocht – een tasje dat je op de huid draagt, en dat door haar ‘fabric’ daadwerkelijk aan de huid kleeft, en onder kleren onzichtbaar wordt. Meteen had het meisje zijn oogopslag gemeden, alsof ze vooraf al wist met welke intentie die op haar afkwam.<br />Ze schuifelde de punt van haar rechterschoen meisjesachtig tegen de wreef van haar linker, daarbij met haar knieën die stereotype x vormend. Hij nam een zwart notitieboekje uit een ogenschijnlijk onzichtbaar tasje onder zijn mouwloze t-shirt. Met een zwart stiftje skribbelde hij enkele woorden op de pagina waar hij met het leeslint aangekomen was. “<em>I AM LEX</em>” toonde hij haar zijn schriftje. Ze neep haar ogen nog fijner, las stil met haar lippen. “<em>Okay, mistel Rex, whele do you want to go?”<br /></em> Lex stond stil, hij glimlachte, en sloeg een bladzijde om.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114371869467859223?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1143272798612247852006-03-24T23:40:00.000-08:002006-03-24T23:46:56.233-08:00het einde van de droom<br />was geen licht<br />maar een lus<br />van touw<br /><br />met haar benen en lenige<br />voeten veegt ze vouwen<br />glad<br />lakens maagdelijk wit<br /><br />hoezo? de show<br />van een vrouw?<br /><br />dat destructief attractieve<br />dat men feminiene noemt<br /><br />het einde van de droom<br />was geen licht<br />maar een huis<br />met ontwaken<br />nog voor het begon<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114327279861224785?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1140572422514967522006-02-21T17:37:00.000-08:002006-02-21T17:40:22.816-08:00De strafste zinnen staan niet altijd op papier. Ze liggen in de mond van de mens die je per toeval tegen het lijf loopt. “<em>Do you know where to find a weapon store</em>?” Ik antwoord dat je je wapens altijd bij je moet dragen, als potlood en papier. De strafste zinnen blijven in je hoofd spoken en houden er lelijk huis. Als het dan avond is met sigaret en potlood en warme chocomelk bij de hand, schrijf je perplex, zonder weerstand.<br /> De strafste zinnen tuimelen er toch ooit eens uit. Je hoeft niet bang te zijn om ze te vergeten. Zwart papier met witte lijntjes vreten die dingen als Polen klein Belgisch bier.<br /><br /> Zoals een Nederlander ‘jus d’orange’ zegt, bestelde de Noord-Ier drie Krupnik. Sappig. Eén voor hem, één voor mij en één voor de barman. Aan de toog leer je meer dan aan een tafeltje alleen. Elementaire tooggebruiken. Je leert er toosten in alle talen.<br /> Een kale Fin gaf het beste van zichzelf in een instrumentloze hardcore one-man-performance op een ingebeeld podium, gewoon zo, op de grond. Hij coverde Iron Maiden nummers, verzon de instrumenten met zijn handen in de lucht. Tussenin twee liedjes vertelde hij een lolletje, aangemoedigd door handengeklap. “<em>Watch out if you ever have a date with the pope, because the pope never uses a condom</em>.” Meteen vloog een katholieke hard-core kliek hem in de haren. Ze borstelden hem buiten. Ook leer je er zwijgen in alle talen. Ik bestelde gauw drie Krupnik.<br /> “<em>If it had been a joke about Bush, they would have laughed their arses out.</em>” De protestant hief zijn glas, knikte, na zdrowie. We luisterden naar The Beatles, noodgedwongen invallers. Buiten werd een Fin afgetuigd. Buiten zijn de Polen hard-core, en katholiek.<br /> De eenzame hartenclub was uitgezongen en de Krutnik was op. De Barman (beslist Barman) vulde zes glazen, twee voor één voor elk. Hij liet één glas in zijn volle pint zakken en glimlachte ons hetzelfde te doen. <em>Yellow submarine.</em> Buiten westen kwam de Fin binnen. De barman schonk hem eau de vie.<br /><br /> Als stelen verboden is, dan zouden zintuigen dat ook moeten zijn.<br /> Ik stap in het vliegtuig, Polen blijft buiten, buiten blijft het Polen. Ik trek een streep door lucht die van niemand en iedereen is.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114057242251496752?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1140108503037623402006-02-16T06:38:00.000-08:002006-02-16T08:48:23.396-08:00In zeventienhonderdvijvenvijftig vatte ene Joannes Wulf het krankzinnigenwerk aan om vier klavieren naar zesduizend pijpen te laten dansen, elke pijp variërend in dikte en lengte. Dat huzarenstuk mondde uit in drieëntachtig registers, vijfentwintig jaar later.<br /> Nog eens meer dan tweehonderd jaar nadien werden de pijpen met duizend achthonderdzesennegentig uitgebreid. Het resultaat was negen stemmen, te gebruiken in zes vrije combinaties ofte een orgiastisch orgel van heb-ik-jou-daar. Blaas daar maar eens Beethoven door, die onverzadigbare barokke boer.<br /> Het concert was begonnen met het ‘Hallelujah’ van ik weet niet welke kwiet. Meteen sloegen tientallen oude vrouwtjes hun gerimpelde hoofden tegen de voorstaande bidbanken. Naast mij zat de wondermooie en maagdelijke Magda. Ik gaf geen kik.<br /> Rondtollende zonnen en manen aan de klaroenen en harpen van rond het orgel zwevende engelen bezorgden de Oliva-kathedraal een wat circusachtig cachet die ze niet verdiende. Dat gewitte bastion van stervende pausen en aanstormende aartsbisschoppen was en is te ademrovend om alleen maar dat te zijn, olifantje op een sokkel.<br /> Beethoven maakte daar meteen komaf mee en blies iedereen tegen de leuning van zijn bank, als springveren floepten oude vrouwtjeshoofden achterover, zich in een concorde op de startbaan wanend.<br /> Alleen was het jammer dat de organist iets te techniekerig met de negende omsprong. Je hoorde waar hij staccato en pianissimo las, maar je verbeeldde je niet dat hij dat voelde. Zware akkoorden van bijna achtduizend pijpen om je oren krijgen overkomt je niet zomaar elke doordeweekse donderdag. Beethoven verstond hoe donder in noten om te zetten en daartoe diende hij zelfs geen sikkepit Italiaans te kennen, alleen het rillen van zijn trommelvliezen tot in het diepst van zijn longen, net voor het hart. Magda sloeg een kruis en liet haar rechterhand nog even vasten op haar linkerborst. Ook zij verstond de donder zonder Italiaanse woorden. Na dat geteisem van een Ludwig Van walsten Magda en ik dronken en oorverdoofd naar een bankje in het park. We spraken Engels met Poolse accenten over de paus en het geloof, maar eigenlijk ontspon zich een soort esperanto, of nog beter: gestuno.<br /> Ze tastte mijn gestolde karma af, en ik, ongelovig rund, zei dat ik een zoeker was, in plaats van gelover. “<em>I believe in keep on searching, although I know I’m not going to find any answers</em>.” Ze sloeg een hand voor haar mond als een kruisteken dat uitschoot.<br /> Begaafde Magda las ook lippen en tussen de regels en prevelde dat ze me alles zou vergeven, zelfs al vergaf. Ik durfde mezelf niet te geven, zei dat ik de zon wou zoeken om me aan te warmen, om de haren op mijn armen weer stil te doen staan, nooit meer trillen. Ik las in haar ogen de kilte in de mijne, net voor ze opstond en heupwiegend andere oorden opzocht. Heel af en toe, als Ludwig Van snoeihard door de klankkasten knalt, hoor ik Magda prevelen en mij stilletjes alles vergeven, alsof ze me op afstand verstond en van veraf vergaf.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-114010850303762340?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1139519575291672882006-02-09T13:10:00.000-08:002006-02-09T13:12:58.620-08:00Op pleinen met duiven zou ik graag papa zijn. Kijken hoe mijn kind molenwiekend door de duivenkermis dolt. Het troetelkonijn bengelend in een slap handje aan een opnieuw aangestikt oor. Papa zou kiekjes schieten, andere jongens en meisjes ondertussen onbewust mee inlijstend. Voor later, thuis, op de kast.<br /> Als ik kon kiezen dan was mijn zoon zo één die onschuldig opgroeide en vervolgens eerst een plaat van <em>John Prine</em> kocht , en pas daarna een platendraaier. Hij zou alleen maar naar <em>John Prine</em> luisteren, zittend op zijn vensterbank. Hij zou het altijd ‘het goede weer’ vinden voor <em>John Prine.</em> Muziek past altijd bij zijn weer. <em>It is always time for John Prine</em>. Maar wie ben ik?<br /> Mijn kleine jongen en ook duiven zouden uit mijn hand eten. Belgische Betterfood-koeken. Alleen de mama past niet echt in het plaatje. Zij drinkt koffie op een terras naast een lege buggy.<br /> In een bloempot zag mijn zoon een dode duif in mijn verbeelding. “Die duif dodo doen?” “Duifje dodo, laat ‘m maar slapen.” En hij zou hem welterusten aaien.<br /> Een stomme papa spelen is onmogelijk. Als papa wordt je gedwongen te spreken en te preken, maar ook je kind in de fantasie van zijn werkelijkheid te laten geloven. Hem af en toe boven de harde straatstenen laten zweven, maar toch ook die mooie hoogvlieger aan een touwtje in de hand houden. Later dan zou dat in toom houden worden.<br /> ’s Avonds in het hotel zou papa de werkelijkheid op televisie bekijken. Vliegtuigen in torens en afgeslachte kinderen in gegijzelde scholen. “ Kinnekes dodo doen papa?” papa zou even stom blijven en zoeken naar kinderwoorden. “Kinnekes nie dodo, lieve kleine mijn. Kinnekes kapot, van stoute jagers in het bos.” Mijn zoontje fijn zou zonder opwinden vanzelf tegen de straatstenen smakken.<br /> De papa voelt zich stom, ook lang nadat zijn zoontje onder het mobiel van zonnen en manen ligt te dromen van wapperende duivenvriendjes. Hij berooft zijn kleine van een fantastische werkelijkheid, begraaft de kinderlijke aankleding van dode, naakte facten.<br /> Op de wip zit de papa, hangt zich op aan de pendule van de relatie met zijn zoon. Nooit kunnen ze eens samen zijn, hoogvliegen of tegen de grond smakken. De papa maakt voornemens om samen met zijn zoneboon als arenden de werkelijkheid te bedwingen. Met fantastische blikken zouden ze de hele zooi ver beneden zich laten en op verdragende vleugelslagen over de buik van zwangere mama glijden.<br /> De papa zou graag dat asymmetrische evenwicht kraken. Gewichtsloos met zijn zoon de volière van de werkelijkheid verkennen en grijpen en begrijpen. Kom hier, pak mijn poot, schijt lekker uit, rust uit op je vaders verzetje. Hij geeft je een zetje als je opnieuw de lucht in wil, die duiventil.<br /> Ook als de amberroze wolken de ganse Gdanskse lucht bevolken, zijn de duiven stil als mij en verschansen zich op antiduifdraadloze daken of spleten van leegstaande panden die deze barnsteenstad rijk is. Amber dat is van grijs over roze naar oranje. Uit die schakering kappen ze barnsteen en dat maakt reikhalzende toeristische nekken mooi. Vervolgens verdwijnen die sieraden bij thuiskomst in juwelendozen en verkleedkoffers, want alleen op reis is het carnaval. Alleen op reis legt men het pantser van alledag voor even van zich af. Wanneer de werkdag dan weer aanbreekt, is de ochtend nuchter en gaat papa uit werken met de veel te strakke das. Mama sust thuis een lege buggy. De zoon wordt gespeend door de onthaalmoeder. Ze bidt een paternoster van barnsteenkrans.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113951957529167288?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1139326613586512922006-02-07T07:34:00.000-08:002006-02-07T07:36:59.166-08:00Ik word wakker van Ines die mij zo schudt. Het is koud en nog halfdonker. Mijn rug is geradbraakt door mijn kleine huisje, dat nu ook in nood plaatsvervangend bed was. In mijn handen houd ik de trotter op pagina veertien, algemene reisinformatie – per trein.<br /> Het is kwart over zeven, ik stink uit mijn bek en over twintig minuten gaat onze trein. Gdansk of Danzig, die machtige Hanze-stad. Ik kijk uit naar de warmte van wagonnen, zwijg en droom stil van met velours gevoerde coupés.<br /><br /> Vanaf vandaag is elke dag de laatste in zijn soort. Nu kan ik niet anders meer dan aftellen. Tenzij je natuurlijk naar een climax toe telt. Ik niet. Bij mij piekt de top altijd precies in het midden, als een Gauss-curve of getimed cardiogram.<br /> Ik weet niet of het aan de zee ligt – Gdansk natuurlijk wel – maar het weer is omgeslagen. Weg met de gouden Poolse herfst, welkom pokdalig Pools landklimaat. Antiklimaatclimax.<br /><br /><br /> Witkácy is verslonden, en dat is maar goed ook. Ik bèn ook altijd een beetje het personage dat ik lees. Ik zou een beetje gek worden van Witkácy. Het zout van de Motwava die Gdansk dooradert is een gepast antidotum. Dat had ik al lang niet meer geroken. Zout water.<br /> In de oude binnenstad gidsen Duitse gidsen Duitsers door de oude binnenstad. Ze zeggen dat elke baksteen, elke gebouw heropgebouwd is zoals het er stond voordat die ellendige Duitsers elke gebouw, elke baksteen met de zoute kade gelijk gemaakt hadden. In dat hartaandoende Duits. Je hoort geen steunende vergapingen. Alleen witwegtrekkende gelaten, of rode blossen op die typisch Duitse gezichten. Dooraderde schaamte. ‘Echt’ plaatsvervangende schaamte. Maar de Polen zeggen tegen alleman gedwee gedag. Dag met het handje, tegen de man op het bankje in het park. Vandaag is het de laatste keer deze dag.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113932661358651292?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1138897933649894392006-02-02T08:29:00.000-08:002006-02-02T08:35:39.036-08:00Ik sleep me voort zoals de dag zich voortsleept. Ik tel letterlijk de tijdelijke tikken van de klok op het stadhuis. Vandaag niet meer overnachten maar wachten op de trein. De trein zal ons door de nacht naar Gdansk rijden. Maar door het wachten duurt dat wachten lang. Na verloop van ‘tijd’ reken je zelfs niet meer in tijdelijke entiteiten., maar in trekjes van sigaretjes, of sprongetjes op en af de stoeprand. Ines schiet gele duiven in het gefladder van de straatlantaarnnacht.<br />Op de te vermijden uren van de dag, zo tussen grijze nachtschemer en het roze ochtendgloren, komen de onvermijdelijke figuren van de nacht tevoorschijn. Dan komen de demonen van stal. Nachtbrakersgeur gaat hen voor als rozenblaadjes voor donkere, Afrikaanse koningen. Hun tanden zijn tralies waarachter leprozen en mentale melaatsen zich schuilhouden, met zwarte handen het rasterwerk omtandend.<br />Zij schooien wat ze krijgen kunnen. Voor mijn part de pleuris, maar ik gebaar dat ook ik geen geld heb. Ze nemen genoeg genoegen met een sigaret – smokie smokie. Ines, nog steeds even lomp, snapt niet dat er geld te rapen valt op de Poolse straten, het fokkie-fokkie – gebaar. Of niet, maar dan toch mijn sigaretten.<br /><em>The clock strikes thirteen</em> en ik wacht nog steeds op Godot. Ondertussen eet ik apenootjes. Net als bij de Chinees moet je dat koekje tussen beide duimen en overige handelingen kraken. Maar er zit geen boodschap in. Alleen een houterig stofwolkje waaronder twee apenootjes te grabbel liggen. Baby-apenootjes wonen nog alleen. Mijn beer grolt niet meer.<br />Om kwart over dertien vertrekken we naar het station. Ik strooi een spoor van apenootjes, voor het geval dat Godot niet komt opdagen. De straat is muizenwekkend stil. In een Antwerpen Centraal aandoend ‘<em>dworzec</em>’ bolt de trein binnen. Nog een paar andere enkelingen heisen zich in het aangevreten kadaver van deze ex-communistische kilometervreter. Het is een trein met coupés, hoezee, dat is een eerste keer. Wij zitten met zessen in de zetels van afgezeten groen velours. Ik weet niet of ook dat ex-communistisch is, of dat wij gewoon van klasse gemist zijn. Wij of het ex-communisme.<br />Ik zit in de Orient Express. Niet echt natuurlijk, maar zoals in de film. Niet dat ik die tocht ooit meegemaakt heb, maar indien ik dat had, dan zou ik mij zonder twijfel voelen zoals nu. Ik pretendeer alleen een bewering. Chique, luguber (of onguur dixit Ines), en een tekort aan nicotine. En met afgezeten groen velours gezalfde botten.<br />Tegenover mij zit een Poolse dame op leeftijd. Daarnaast een wat deftige, maar beverige, oude heer. Dat zie ik aan zijn gele, geknookte vingers rond de ijlwitte sigaret. Hij brabbelt iets met een zwaar Kroatisch accent tegen de vrouw tegenover hem, en bijgevolg naast mij. Ik zit ook aan het raampje. Ik veronderstel zijn echtgenote. Ines heeft geluk. Zij ziet oprechte ogen in de non.<br />Ik mijd hoofdzakelijk eenieders blikken, en verzadig mij met Witkácy, dat lijkt mij passen in deze Oriëntaalse sfeer. Boven onze hoofden waken onze kleine huisjes onder de onzichtbare aanslag van niet geprononceerd geasem.<br />Na het eerste stereotype getjoek van de trein trekt hij zich op gang. In het gangetje dat naast de coupés loopt vraagt de conducteur de kaartjes met luide stem. De conducteur stelt zich voor als Godot. Ik stop met wachten en kijk op. Godot draagt kepie noch knipmachine in zijn lege holster. De non schikt haar zotskap en plooit haar rok tot onder haar zedige enkel. Ik hoor het gesis van een bus die van versnelling verandert, maar ik zit op een trein. Even later loopt er een paarse olifant over de snor van de man met het zwaar Kroatische accent, maar hij heeft een baard.<br />Godot heeft inmiddels onze coupédeur weer vergrendeld, en ik zie tranen op zijn betatoueerde wangen, net onder het linkeroog. De non neemt de zotskap van haar hoofd en schudt de haren los. De non draagt pruiken. De Slavische man wordt het te heet onder zijn deftige voeten, stroopt beverig zijn broek naar beneden. De Poolse dame die op haar leeftijd zit, lijkt bereid hem een handoplegging te doen, onder het mom van zijn geel getinte en inmiddels getente slip. ‘<em>Oh my God’</em>, schiet Ines een zeldzaam gebedje, waarop de non het Hallelujah inzet, van Buckley. Ines zingt een zelfverzonnen wijsje: “<em>I’m a talented boy, you’re a talented girl, let’s do together some talented things</em>.” Daarna begint ze in vrijpostig Vlaams de dame naast mij en dus ook naast haar uit te kafferen, omdat ze donkere zweetwallen onders de oksels uitperst. Ik weet niet wie? Paarse olifanten?<br />Ze antwoordt in accentloos Nederlands dat ze Erna heet, maar met Madame wenst aangesproken te worden. Beslist met hoofdletter. Ze woont in Drongen, in de Drongensesteenweg. Ik vraag of ze een koelkast heeft. Ze antwoordt negatief, maar pleit dat ze een voorverwarmde oven heeft, en spreidt haar benen wijd. Ik wil haar vanonderen volproppen met apennootjes. Dat mag, ongebrijdeld. Madame opent zelf haar lippen. Ines schiet gevoelige platen, ook een paarse olifant.<br />De non speelt zichzelf klaar op beide fronten met altijd daar toe bereide paternoster in de aanslag. Ondertussen loeit ze als een Sirene. Ze wil Godot verslinden met oogverblindend gezang. Geen man vergaat, alleen haar muis. Een gulzige slurf snelt haar te gulp in haar al jaren monddode, hulpeloze grot. <em>Mariaaaaa, you gotta see her.</em> Ik ben blondie, ik speel fluit.<br />De dame voor mij zit niet meer voor mij, en evenmin op haar leeftijd. De Slavische snorremans zit onder haar, en in haar, en zingt meerstemmig: Dziula is de beste, dziu-la-la dziu-la-la, dziula is de beste, DZIU – LA - / - la. Cymbalengeschal.<br />Het velours fleurt deze niet serene sfeer – Buster Keaton scene – verdomd goed op. <em>Zum kotzen</em>, zoals Duitsers dat zo plastisch weten te plaatsen.<br />Na ik weet niet meer hoe veel verloop van tijd – die vliegt mee met de trein, klieft door de nacht waar het buiten plots Polen is – komt Godot met zijn runderkop onze coupé binnen. Hij gebaart ons mee te komen. Godot is een mimespeler. Spontaan pakt de naakte man Godots schouders beet. Wij springen op en dansen de Polonaise. Aaneengeschouderd wuiven we naar gedrochten in dode weiden. Een matroos weet hoe dat voelt.<br />Als een vervelde rups kruipen we door de trein.<br />Godot houdt halt, zijn ogen zijn bloeddoorlopen als van ons, maar dan anders, met grotere pupillen. Hij neemt ons één voor één...ach, laat ook maar zitten. Ik dacht dat Auschwitz de andere kant op was. Toen niet natuurlijk, maar nu wel. Op een tepel van elk van ons zuigt de paarse olifant. Hij heeft zes slurven. De olifant maakt van zichzelf een mug, en melkt ons tot op het bot, waarna hij zeppelingewijs zijn plafond bereikt en plotsklaps uiteenspat. Onze lichamen klappen als inhoudsloze luchtballonnen ineen. Godot veegt ons op een hoopje, moffelt ons vervolgens weg in zijn adidas-sporttas. Mijn platte lippen tegen die van de non. Luchtledig geneurie: dziu-la-la, dziu-la-la. Maar minder overweldigend. Mijn hoofd is gedoofd.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113889793364989439?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1138549692193956422006-01-29T07:46:00.000-08:002006-01-29T07:48:12.600-08:00Onder het Oderdek zwermen scholen Japannertjes als onderwatercardiogrammen. Ze gebruiken het laatste nieuwe hitachi-gadget: flitsperiscopen. Mijn vel verrimpelt verbrand op het dijen van de Oder. Alles plakt wat maar plakken kan, en bij elke Poolse deerne kreunen en jeuken en krimpen en janken de ballen in mijn veel te zwarte strakke jeans. De Japanners leggen mijn ongemakken vast op hun gevoelige onderwaterplaten. Ik hoop dat er piranhas in de Oder zwemmen die Japanners lauw rusten, of rauw lusten, als sushi.<br /> Ines is naar de dierentuin. Denkt ze hier misschien paarse olifanten te schieten? Voor veggies bestaan geen dierentuinen dacht ik altijd. Is dat leedvermaak, of om het leed te verzachten? Ook zij legt de lamlendige beesten vast op haar gevoelige plaat. Haar lens is het holletje van de verderfelijke beeldenlintworm die zich volvreet, die haar leegvreet.<br /> Op de oever van de Oder zit een Poolse schooier te klooien met een kroonkurk van een bierbottel. Met schroevendraaier in de hand probeert hij zijn dagelijkse dosis te ontmantelen. Elementair als ik ben offer ik hem mijn Belgische knepen van de kunst aan. Maar dat weigert hij onbeleefd, en probeert me aan zijn wapen te rijgen. Schurftige hufter. Dat worden leuke kiekjes voor de zoetwaterspleten.<br /> Op de dool naar hotel door het park vleit een kleine kale jongen zich tegen de warme buik van zijn moeder. Waarschijnlijk wordt hij gepest op school omdat hij konijnentandjes heeft. Dat slijt tegen de tanden van de tijd, lieve kleine mijn, terwijl ze tandartskosten in haar achterhoofd beraamt.<br /> Je ziet hier inderdaad veel jonge meisjes (beslist meisjes) een kinderkar duwen. Dan stel je niet vast dat veel papa’s uit werken gaan, maar dat er opvallend veel kindmama’s zijn. Komt dat dan door die meer dood dan levende poop? De paus is echt van hen, en niemand anders. De paus is altijd een beetje meer paus voor zijn broeders en zusters en nageslachten. Sant in eigen land.<br /> <em>Eat this</em>, België. Vrij zonder condoom, of was dat nu net met? Je verstaat die man ook zo moeilijk met zijn kale, kleine konijnengebit. Weg met abortus, en weg is de vergrijzing. En misschien ook wel dat grijze weer, dat regelt mijtermans dan wel met god. Oh blasfemie aan de oevers van de Oder. De naast mij tsjokkende oude, lieve vrouwtjes zouden dit eens moeten lezen. Maar ik schrijf niet in het Pools.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113854969219395642?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1138128851756871112006-01-24T10:48:00.000-08:002006-01-29T07:49:00.586-08:00<span style="font-size:100%;"></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"><span lang="EN-US">Kriejk-kriejk-kriejk. Ik heb mijn hoofd ontkurkt. De stop tussenin mijn beide fontanellen gespiest op de houten spiraal van mijn potlood. Het hoofd dient af en toe gelucht te worden, zoals de trotters hun muffe kleren uit hun kleine huisjes halen en er de luchtjes uit laten. Teveel van dezelfde letters doen de cerebrale verbindingen tilt slaan. Alhoewel, het duurt een tijdje vooraleer je met zesentwintig de eindig combinatorische verzameling gevuld krijgt. Als als dan is associativiteit. <span style="FONT-STYLE: italic">I was walking, would stand a bit, and then walk again.</span> </span>Kriejk-kriejk-kriejk. Nieuwe schoenen tjerpen.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span> </span><p class="MsoNormal" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-family:arial;">Ik vertoon het symptoom van ‘leven’. Ik lijd aan die vreselijke ziekte. Het voortdurend niet onder woorden kunnen brengen van alleen maar die dingen die ik zou willen zeggen. Ik heb pijn. Je schrijft zinnen met balpennen die al na een woord of twee leeggelopen zijn, letterlijk leeggezogen. Je schrijft aan zinnen die nooit aankomen. Is dat het dan? Telkens een beetje meer een beetje beter leren definiëren wat je vooral niet wil doen? Met de bagger ook meteen de baby wegzuigen? Zijn mijn jaren te vatten in een eenvoudig wegwerpgebaar? Eenvoudigweg werpgebaar? Ik leef in een olympische discipline. Ik heb pijn. Geef mij doping. <o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-family:arial;">Een kindermond spreekt de waarheid. Wat uit een kindermond komt, kwam erin langs kinderoren en –ogen – niet langs een gat tussenin de fontanellen. Dus grote mensen liegen zo erg nog niet als ze de waarheid spreken. Wat is die kurk dan die als schaslik op mijn potlood prikt, en van waaruit droppen blauwe wijn verinkten in het wit? [is dat ‘verzwinden’ in het niet?]<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-family:arial;">Als spottende trotter plaats ik mijn kurkentrekker op elke morzel grond die mijn botten bewandelen, op elke borst die mijn ogen betasten. <span lang="EN-US">I was walking, would withstand a tit, and then walk again. </span>Mijn zinnen verluchten en verzuchten uit ontkurkte bottels. Het is niet de taak van de spotter wijn met een zeef te schenken. Het is zijn plicht voluptueus te gieten, ook al is er kurk, ook al is de afdronk bitter en wrang. Wring je tong dan maar in ongekende bochten. Hou zou de spotter van de spotter anders verdomd dronken worden?<o:p></o:p></span></span></p><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-family:arial;">Ik kan zeggen dat Polen van een goed jaar is. Toch ben ik niet de sommelier die wit wit en rood rood noemt. Kurk is voor mij niet verfoeilijk. Kurk is voor mij een elementair deel. Ik bewaar mijn kurken rond mijn potloden als handbeschermers rond oude degens. In mijn zinnen tier ik ‘<i>en garde</i>’ en duelleer met al wie zweert bij een bordeaux uit drieëntachtig. Ik ben dan ook geen wijnkenner. In Polen drink ik pivo uit een bottel. Kroonkurken kun je niet zo makkelijk doorboren.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113812885175687111?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1137773421689764832006-01-20T08:08:00.000-08:002006-01-20T08:15:20.400-08:00<p class="MsoNormal" style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>De laatste dag ergens zijn en dat weten staat altijd in het teken van het nakend afscheid. In je gedachten of tegen sprieten hoog gras zeg je nog eens gedag. Dag dooie duif, dag lijf op je lange benen. Dag oud, lief vrouwtje.<o:p></o:p><br />Ons oude, lieve vrouwtje zit alweer in het busstation. De volleerde hoer kent de truken van de foor als hoedanook een nieuwe, benieuwde zwik mensjes met een klein huisje op de rug van de bus stappen.<br />Terwijl ze wacht stroopt ze haar kousen goed, en kletst wat met het fruitvrouwtje dat naast haar op het bankje zit. Ook zij sleurt veel te veel mee. Zakken en kleine huisjes vol bananen, appelen, peren en perziken, noten en druiven. Dag lekkere perzik onder dat mooie koppel appelen.<br />Ik dood de tijd en de tijd doodt mij met haar getik nog trager dan het stijven van een impotente pik. In een bankje op het park is het altijd lustig toeven. Dag lief bankje kras en grif ik in het parkje. Als de bergen blauw worden mag de soldaat eindelijk echt gaan slapen. Al moet het toch knap lastig zijn voor hem met al dat Tataars geteisem dat amok maakt met Barbaarse berggeiten in dat niemendal van een Zakopane.<br />Op ons wachten onze kleine huisjes in het grote huis van ons lieve, oude vrouwtje. Als wij aankloppen mogen wij gewoon zo los naar binnen. Daar kijkt zij tv met het fruitvrouwtje, onderwijl banaantjepik likkend met nat uit eigen grot. Verdomd, denk ik, wat is smakelijk nou ook alweer in het Pools?<br />Na ons gebruikelijke kletsje in ons gebruikelijk esperanto, tillen we de zak op onze rug, drukken de vrouwtjes nog een wakke hand.In het busstation is het koud en op een rare manier klaar. De politie tikken me op de vinger omdat ik drink. Ze zouden eens moeten weten wat de boertjes in dit boertig land allemaal afzuipen in onherbruikbare bottels bronwater. Beslist geen bronwater. Maar dat weten ze net als ik waarschijnlijk ook al wel, ze zijn tenslotte krochten, nee, vierkantkoppige en gekepiede gedrochten uit dit pokkenland.<br />Op de nachtbus kotst Ines zich de koteletten uit het lijf. Van de koetsier moet ze alles <i style="">poetsieren</i> want zijn <i style="">boes</i> is nu <i style="">very schmutzig</i>. Anders mag ze voor zijn part in de Poolse kou bevriezen. Ik doe alsof ik slaap. Als ik wakker word, vertelt ze me alles, ook dat ik sliep. Dag lief, klein kotsertje.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">Voor mijn part mag Ines de Poolse pleuris krijgen, of pest, als het maar met die kolerige ‘P’ pegint. Hier in het potige Wroclaw staan er praktische bezwaren dromen en daden in de weg. Wat de P betreft, dat heeft ze al, dus die droom is al een daad. Puik zo.<br />Hier trot een nogal ruig volkje rond. Zij zijn de vleesgeworden rotsblokken of steengeworden vleesvlokken die lawineus van op de Tatra Silezië binnengerold zijn. Ik denk dat dat het is wat Ines ook wat pruilerig stemt.<br />Och, en alles is zo schunnig relatief meneer, zou Etienne gezegd hebben. U moet dat bekijken als een prachtig meisje op de tram: zo onbereikbaar dicht, maar meteen nadien, ongrijpbaar ver weg. U moet zich niet in alles gaan opwinden, anders wordt u zo een staande klok, die alleen nog maar in uurtjes en minuutjes en secondjes tikt, de tijd doodt, een wandelende tijdbom. En dat is niet meteen de bedoeling.<br />Ines is de pleuris ergens onderweg kwijtgespeeld als ik haar na de dag terugzie. In het neon van de dag-en nachtwinkel heeft ze zelfs wat kleur gekregen. Ze vraagt of ik nog boos ben op haar. Ik antwoord haar natuurlijk niet, zoals ze het in de kuilen van mijn glimlach ziet. Ik ben de wandelende diplomaat voor wie de tijd kan verbommen.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113777342168976483?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1137442512514660792006-01-16T12:12:00.000-08:002006-01-16T12:15:12.870-08:00Het klimmen bezwaart me niet als klimmen. Het is alsof iets me tilt. Alsof aan de binnenkant gekietelde testikels mijn lichaam dat zijn gevoel voor evenwicht in het noorden kwijtgeraakt was, omhoogdrukken. Op ivoren torens en balkonnen van stand is mijn onderbuik volledig van slag maar in de bergen overkomt dit mij niet. Dan ben ik als een wild paard in de steppe dat briesend op zijn buik op het gemarmerd Pools gebergte omhoog duikt.<br /> Nadat ik onderweg mezelf tegengekomen ben en mezelf voorbijgestoken heb op de top, ben ik buiten mezelf van mezelf. Ik hoor Ines van tussen het wufte, groene lover het toppunt van haar leven uitkramen. Even later staat ze stralend naast mij op de top. Tussen enkele kuchjes door kreunt ze “zware klim”, waarna ze gelukzalig glimlacht. Lieve, oude vrouwtjes dansen samen met ons Tatraanse vreugdepassen.<br /><br /><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;">[INFORMATIE: I’m sitting on top of a hill. Of eigenlijk<br />niet. Beter zou zijn, on top of a mountain. Kasprowy Wierch,<br />negentienhonderdzevenentachtig meter hoog. Straks klim ik verder naar 2096m.<br />Klimmen is afzien, lijden, het sap uit je kloten willen persen of voelen<br />kruipen, maar niet kunnen. Alsof iemand aan de binnenkant van je testikels zit<br />te kittelen, en je er niet bij kunt om te krabben. Maar de voldoening als je<br />hier bovenkomt, even aan de bel kunt trekken, schenkt je het gevoel Tarzan<br />of king kong, en misschien zelfs King George te zijn. Spuit verder dan je<br />spitantste orgasme.<br /> Ik zag eens op tv een reportage over een vrouw die<br />de Iron Man op Hawaï trachtte te voltooien. Op honderd meter lag ze nog<br />voorop, als eerste vrouw, met haar broek vol stront. Kruipen als een dier op<br />handen en knieën. Kronkelen als een spast. Controle over armen en benen was<br />verdwenen. Dat kwam omdat ze zo weinig zuurstof in de hersenen had, dat ze kroop<br />op automatische mens. Terwijl alle camera’s op haar on-menselijke (ontmensende?)<br />prestaties gericht waren, snelde een tweede vrouw voorbij een amateuristisch<br />oog.<br /> Zo voelen de laatste vijtftig meter van een berg. De laatste<br />loodjes. Clichés zijn niet zomaar lege zinsnedes of holle letters, als je<br />eenmaal tegen de lamp van een cliché loopt, erken en herken je de waarheid<br />ervan.<br /> De mountaintop bereiken is zoals slagen voor een examen, als tot<br />krijger geslagen worden in je stam. Voldoening?<br /> En dan pijlsnel<br />nicotine door al die vers aangemaakte rode bloedlichaampjes voelen stromen tot<br />in de verste uithoeken van je afgepeigerd lijf. Straffer dan de vetste<br />joint.<br /> Jouw berg bedwingen is evengoed als een berg verzetten; is even<br />goed een berg verzetten. Dan heb ik het niet over aanzien afdwingen, geld<br />verdienen, wijven neuken of neusspray innemen, maar over die kop of dat hoofd op<br />je eigen lijf. Eigendunk, heet dat denk ik. Ik neurie stilletjes mee met Mister<br />Newman: It is lonely at the top.]</span></blockquote></span><br />Als ik het mij ooit zou kunnen veroorloven, in de zin van voldoende lef hebben, om mijn thuis te verlaten en eigenhandig een huis op te trekken, dan gebeurde dat in onbuigbaar bergenhout boven de boomgrens. Dan was ik de bevolkende paradox van een onherbergzaam land. Aan ruige rotsblokken zou ik mijn vingers slijpen, woorden zou ik grijpen in de verdovende wolken droge mist die zich omhoogdrukken tegen de bergflanken. Hopen schroot en stukken vast gesteente als visioen of profetie onleesbaar geworden , afgestompt door de vallen en trappen van bergschoenen en onherbruikbare bottels bronwater.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113744251251466079?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1137116617214094552006-01-12T17:43:00.000-08:002006-01-12T17:43:37.353-08:00“ Een schrijver begrijpt zijn beste lezer zoals hij zichzelf verstaat, dus volledig, en eigenlijk ook helemaal niet, maar dat is een andere zaak. Laat ik je misschien eerst maar eens vertellen wat ik hier uitvreet als meneer de beer, want dat is zonder twijfel je volgende prangende vraag.” Ik hoef zelfs niet te knikken.<br />“ Toen in 1939 ik zogezegd mezelf voor mijn harses geschoten had, dan was dat niet echt. Maar je weet niet, of wel, hoe ‘achterlijk’ mensen wel niet kunnen zijn. Nog simpeler dan duiven.” Hij knipoogt door de zak die hij inmiddels alweer op zijn hoofd gezet had.<br />“ Ik ben toen de bergen ingevlucht, voor het naderende gevaar, getooid alleen met een huid van beer. Op een steenworp hiervandaan heb ik dan een put gegraven, de beerput, waarin ik in zes jaar niets anders gedaan heb dan mijn berenhuid looien. Met een natuurlijke fond de teint, de beer uit mijn beer, ofte de stront uit mijn gat.” Wij lachen samen eens hartelijk. “ Dat doen echte beren namelijk ook, waardoor die stereotype vliegen in aureole wolken rond de beren zwermen. Je zou nog versteld van wat je van beren leren kan.”<br />“ Maar waarom ben je gestopt met schrijven, lieve lieve Witkácy. Ik bedoel, ik was laatst in Oswiecim. Als ik bedenk hoe jij dat had kunnen opkroppen, herkauwen en tenslotte uitspuwen met je gal van pennen. Vuile vand...”<br />“ Het is niet voor mogelijk te houden hoezeer het een ‘schrijver’ (schorem) frustreert dat men zijn werk niet leest, maar gewoon zo als sieraadje in de bibliotheek houdt. Bejubeld als bestofte juwelen van de gravin, die te hangende borsten heeft voor diepe décolletés. Je hangt als een God in de hemel boven je wereld die onbewoond is omdat niemand er de toegang naar vindt. En over Oswiecim. Ik ben er geweest, naakt vermomd met mijn Zakopane broodzak. Ook ik was een teerhartig, oud dametje.”<br />“ Wat vreet je nu dan zoal uit, lieve Witkievit van me?”<br />“ Ik ben de doldraaiende attractie van deze hollebolleweg, kleine lieverd. Voor slechts tien zloty laat ik leergierige snottertrotters ervaren hoe het smaakt een met stront besmeurde berenpik in hun eigen kleine, fijne kakgaatje te voelen woelen. Met de zloty’s veeg ik propertjes hun bebloede poepjes schoon, en brul luid. In geen tijd bereiken ze de top. Wil jij eens rijden? It’s on me.”<br />“ Bedankt meester Stanislaw voor het onwaarschijnlijke aanbod maar ik laat me liever penetreren door anaal gevallen zinnen en letters.” “ Al is er iets waarmee u me een dienst zou kunnen bewijzen, als compensatie voor uw lafhartige laksheid na uw zogezegde zelfmoord.”<br />“ Vertel het me, ongelikt beertje in speetje, lieve kleine mijn.”<br />“ Deze weg zal zo meteen een snoezig klein meisjemuisje opgetrot komen. Ik vraag u haar beleefd de berenbeurt van haar leven te bezorgen. Die meid is nog frigider dan de koelkast van ons oude, lieve vrouwtje, waarin wodka bevriest. Maar let op, dood haar niet, die eer is aan mijn potlood beloofd.”<br />“ Omdat jij me leest, kleine kakkerlak van me. Erewoord.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113711661721409455?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1136831487625353622006-01-09T10:25:00.000-08:002006-01-09T10:31:28.020-08:00Aan de voet van het nationaal park dat de Tatra is betalen we entreegeld. Ik hoop op doldraaiende attracties. Al van bij het begin van de steile klim loopt Ines’ gekuch over in Ines’ gekreun. “Uuuh”, aan een stuk door. Ze kan mijn wiel niet volgen, en neemt genoegen in haar eigen bus vol geluid.<br /> Ik nader een kruispunt van bergtochten. Wij volgen het groene pad. Bij de groene pijl, dat is een groene streep op de bast van een boom of een stuk vast gesteente, hangt een waarschuwing van de boswachter. Opgepast voor beren. “Verdomme nog an toe!”, vloek ik eens lekker luidop, want niemand verstaat hier toch een jota Nederlands. Ik vloek omdat de groene bergtocht een weg volgt waar Witkácy’s personages aangevallen werden door wolven, maar onverzadigbaar is een beetje onsterfelijk.<br /> De waarschuwing van de boswachter verdwijnt wijselijk in mijn rugzak om Ines niet onnodig schrik aan te jagen. Ik fluit een beetje mijn pas verzonnen wijsje. Geur van wilde dille met droge mist, Witkácy rook dat ook zo. De beren kunnen mijn rug op.<br /> Net als ik in mijn rugzakje aan het woelen ben op zoek naar een appel begint mijn beer te grollen. Ik fluit nog wat luider, gepaste timing. Ik smaak aanstalten om verder te klimmen met mijn appeltje tussen de kiezen als ik voor een tweede keer in korte tijd vloek: verdomd nog an toe! Dat was niet mijn beer die gromde, maar één in het echt, zoals in de film.<br /> Bang ben ik nooit op het moment van het gevaar zelf, schrik komt altijd pas nadien, als het gevaar eigenlijk allang geweken is, soms weken nadien. Tot mijn kleinburgerlijke, Belgische verbazing stopt de beer met grommen en tilt behoedzaam de kop van zijn romp. “verdomd nog an toe!”, maar nu prevel ik dat, en wat daarna komt, ‘Witkácy’, komt als zuchten, zoals na een eerste keer kussen.<br /> “Jazeker”, antwoordt de beer, ik bedoel Witkácy, in vlekkeloos en accentloos Nederlands. “Hij lee-heeft”, roep ik nu met mijn zelfde zekere timbre van vorig gevloek. Hij lacht, en kleedt zich volledig uit. Bijna vloek ik voor een vierde keer, maar dat doe ik gelukkig toch niet. “Jij bent de naakte man!” Opnieuw zegt Witkácy “jazeker” in datzelfde Nederlands dat ook ik spreek.<br /> ‘Hij’ begrijpt, Witkácy als ‘hij’ is, mijn zichtbare ontsteltenis, en gebaart me te zitten tegen de boomstronk waartegen in zijn boek gepist werd op het bloed van wolven. Als ik me niet vergis natuurlijk. “Je vergist je niet, jonge vriend, dat is het” , zonder dat ik ook maar iets gelost had.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113683148762535362?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1136401821563289562006-01-04T11:09:00.000-08:002006-01-04T11:10:21.850-08:00Na de nacht die koud was, met druppels op het dak en gewoel in wak bedlinnen, heeft dame Polen de zon van tussen haar borsten geplukt. Ons oude vrouwtje is lief als ze vraagt of alles naar wens is, maar of we ook alsjeblief wodka achterwegen willen laten. Ik antwoord nog slaapdronken dat dat geen enkel probleem is. En dan is er altijd nog dat internationale excuus van Babylonische spraakverwarring. In diezelfde dronkenheid probeer ik mij te scheren met mijn tandenborstel.<br />Op weg naar het gebergte kruisen we jongens en meisjes in afgelikte pakken en dassen. Zij zijn van de vakantie af. Aan de overkant van de straat loopt een naakte man. Hij stapt hier rond in Zakopane met alleen een broodzak over het hoofd, en gaten waar ogen horen te zitten.<br />Ik zeg niets tegen Ines en vraag me af of ik nog dronken ben.<br />De tocht naar de berg begint op de rails van een bergtreintje. De conducteur wacht gestaag tot alle plaatsen bezet zijn, ik maak plaats voor een hijgend oud dametje. Ze heeft pinnetjes onder haar schoenen. Dan valt ze vast niet om, als ze bijvoorbeeld te lang recht moet staan. Ines, die nog steeds even lomp is, heeft dat niet door, bekijkt zichzelf in het openbaar spiegelraam. Ik sta naast haar oude, hijgende man. De naakte, bezakte is uit mijn blik verdwenen. Ik blaas in de korf van mijn handen om te ruiken of mijn buik nog acide ruikt, maar dat valt gelukkig goed mee.<br />Langs het spoor zie ik mensen steil klimmen. Ze zweten hoogstwaarschijnlijk het sap uit hun kloten. Wat jammer dat de bloterik er niet tussen hangt, dan zou ik het zien.<br />Wat me bijvoorbeeld ergert aan Ines is dat ze niets geluidloos kan doen, als zijn daar tanden poetsen, soep eten of zelfs maar slapen, doch dit geheel terzijde.<br />Of dat kuchje misschien van haar, slechts heel af en toe, als een juffrouw die haar kleuters tot de orde roept, maar daar maar niet in slaagt.<br />Ik zet de tocht in met stevige tred. Ines kucht in mijn zog. Ik moet opletten dat ik haar niet plots per ongeluk doodschrijf, als ze uitglijdt over bijvoorbeeld een nog nat stuk steen. Het parcours is bochtig in het begin en leidt ons door hooggroengekruinde bossen rond het Tatra-gebergte. Ik heb daar schik in. Ines te lezen afzien.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113640182156328956?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1136208721045898032006-01-02T05:28:00.000-08:002006-01-04T11:15:12.393-08:00Vandaag is het morgen en ik ontwaak uit dronkemansdromen. Geen kater omtrent, maar ook geen herinneringen. Op het terras hebben er blijkbaar een paar gekotst. Daarin drijven augurken.<br />Ons lieve, oude dametje heeft de twee Piotrs met een Poolse litanie de huid vol gescholden, elk twee kletsen op de kaak toe. Als volleerde trotters zijn ze binnen het halfuur verdwenen. Het regent. Het is niet trots die van hun aanzicht druipt. Hun waterzakken van ogen zeggen veel als we tegen elkaar zeggen, tot nooit meer, en adressen uitwisselen. We wensen elkaar wel mooie levens toe.<br />Wij mogen blijven. Wij zijn internationale slachtoffers van inheemse boosdoeners. Ik blijf ze missen, denk ik dan, mijn Poolse drinkebroeders. De Amerikaan geheten Dan zocht zijn bril nog op de grond in onze kamer. Ik vond hem op de vensterbank. Pas toen las ik schaamte in zijn blik, een aanblozend <em>embarrassment</em>. Hij verdween nog voor de zon echt warm werd. Het regende die hele dag.<br />Op reis zijn de toiletten altijd anders dan thuis. Ook hier in het Tatra-gebergte is dat niet anders. Het zijn van die vakantiepotten, waarop je de stank langs en tussen je dijen om kolom na kolom omhoog ruikt kruipen. Dat komt door de vorm van de pot.<br />Je drol valt niet meteenin het water, maar wordt eerst op een opvangplatform gedropt. Dat heeft als, ik geef toe, voordeel dat je billen niet niet natgespetterd worden door stront die van hoog valt. Alhoewel. Stront valt sowieso niet van hoog, stront is laagbijdegronds. Op reis lees ik nooit lang de krant. Dan kan het nieuws voor even de pot op.<br />Ook lees ik af en toe wat bladzijden uit ‘<em>Onverzadigbaarheid</em>’ , een roman van Witkácy. Stanislas Ignácy Witkiéwicz. Witkácy is hier geboren in Zakopane, in achttienvijfentachtig. Witkácy heeft hier in 1939 zichzelf van kant gemaakt toen hij het gevaar aan beide kanten voelde naderen. Swastika uit het westen, het rode en gele gevaar uit het oosten. Witkácy was geen simpele duif, ook al scheet hij moedwillig op meerdere heilige huisjes met kruisjes.<br />Als het regent, en je zit gedwongen binnen, dan maak je plannen voor als het mooi weer wordt. Morgen ga ik Witkácy’s huis opzoeken. Morgen ga ik bergen beklimmen. Morgen ga ik bergen verzetten. Morgen als het mooi weer wordt, en het buiten nog altijd Polen is.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113620872104589803?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1135768573706552472005-12-28T03:11:00.000-08:002005-12-28T03:16:23.110-08:00Krakow ‘moet je gezien hebben’. Dat heb ik gedaan en dit in drie dagen. De kerken, de kastelen, de joden, de bankjes in het park. Na Auschwitz heb je alles wel gezien voor een tijdje, totdat een trein je weer eens laat wachten op het perron, of een hufter van een automobilist weigert te stoppen voor de eenzame lifter.<br /> Op de bus naar Zakopane is het stil, behalve dan dat jengelende jongetje dat stil is als hij kijkt naar mij en dat nodig toe is aan een verse pamper. Zijn moeder bewijst een echte moeder te zijn, als ze haar zoon verschoont op de zich omhoog heisende bergweg. Na het grijs van de stad volgt het groen en paars van milkakoeien. Hier laten ze de hoorns eraan. <br /><br /> Wie van de bus wil in Zakopane moet zich eerst door een school oude dametjes worstelen die jonge, frisse en vooral rijke toeristjes een armzalige kamer aan de hand willen doen. Ik worstel niet. Ik neem een oud vrouwtje bij de arm, en zij stapt gewillig mee naar haar huis. In haar arme hand klemt ze een bos sleutels als een tros druiven. Blijkt dat ze wel meerdere armzalige kamertjes achter de arme hand houdt.<br /> Eigenlijk staat in haar tuin een tweede kast van een huis. Ook nog in de tuin staat de zwarte Madonna.<br /> Onder en boven en naast ons hokken wederom lieden aller landen en allooien. In de tv- en koelkastkamer wordt verbroederd en verenigd. Een Dan geheten Amerikaan vertelt daar dat hij de hele nacht na Auschwitz gehuild heeft. Ik noem hem een <em>wiekhertig, old deimetje</em>, maar hij verstaat me niet. De zon blijft gezichtsbepalend. Warmte straalt van de glimlach op allemans gezicht. <em>Every man is blind, blinded by the sun</em>.<br /> Zakopane is een moedige stad die teert op toeristisch gezwam en daar passend taks voor vraagt. Haar kraag is omzoomd met bergenkant. Eén dezer zal ik er één kranig beklimmen.<br /> Als de zon als een medaillon in de décolleté van de bergen zakt, breekt op ons dakterras de hel los. Twee Poolse Piotrs, de Amerikaan genaamde Dan, Ines en ik doen er aan Poolse cultuur. Wij nemen eerst een hap augurk, kappen dan een glas wodka in ons kelengat, spoelen vervolgens door met het sap van augurken. Dat is tegen de kater. Dat zullen we morgen dan wel zien.<br /> Internationale gesprekken rollen vlotter van onze tongen naarmate de avond vordert en de wodka mindert. Het laatste wat ik me herinner is ons op het terras en internationaal gelal en gelach.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113576857370655247?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1135349574470631332005-12-23T06:52:00.000-08:002005-12-23T06:52:54.726-08:00Na de dwaze waas van de nachtelijke stad volgt de bergweg op de Balkanbus naar Oswiecim. De zwaar tegensputterende motor slingert zijn ingewanden tussen bergranden omhoog en omlaag. Onderweg denk je dat alle torens van hoogovens verschrikkelijke littekens van nog geen eeuw geleden zijn. Maar het zijn wel degelijk torens van hoogovens. Het lijkt zelfs alsof de chauffeur een speciale soundtrack voor deze rit draait. De sfeer in de bus is sereen.<br />Op het bankje net buiten kamp I van Auschwitz-Birkenau – die koude, harde namen – staat gegrift: “Nie wieder Faschismus”. Ik ben het daar volledig mee eens. Dit kamp bezoeken is heel dubbel. Het gras is millimeterig gemaaid en in elke barak blinkt dubbele beglazing. Meisjes kijken of hun haar nog goed zit.<br />Van alles en nog wat is verboden als je deze heilige grond wil respecteren. Toen in de naweëen van WOII een Poolse bisschop om relieken bedelde aan de toenmalige paus antwoordde die heel gevat maar correct: “relieken? Elke morzel van jullie grond is een reliek.” Cola-flesjes zijn netjes gestapeld in de daartoe bestemde container.<br /><br /><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;">[INFORMATIE: hadden we nu nog maar zulke pauzen, als<br />rooms-soezen, niet wars van ironie – dat is hagelslag – die de pers (lees: wereld) antwoorden als ijsbollen in het gelaat gooiden.]<br /></span></blockquote></span><br />Elke barak stelt een kamer van het hele museum voor. Overal prijken schaamteloze zinssnedes van the big H en zijn zijnen. Ik hoor teerhartige, oude dametjes snikken bij het zien van bergen bestofte kinderschoentjes. Bij barak elf staat buiten een houten muur. Daar is het rood rond de kogelinslagen. Ik wist niet dat ook ik soms een teerhartig, oud dametje was.<br />Dit is iets ‘wat je gezien moet hebben’, maar dan denk je ook meteen als je het gezien hebt: dat ze deze attractie maar gauw met de grond gelijk maken, en er een zwemvijver of iets dergelijks uitgraven. Dan zou men nog entreegeld kunnen vragen ook.<br />Ik wacht op de bus naar Birkenau. Hier geen mogelijkheid dat een grote expressbus voorbijsnelt. Je kent dat wel, dat grote langwerpige gebouw met in het midden dat soortement kapelletje, waar destijds de lijn des doods door sjeesde, op het eind ongenadig traag sjokte. Het is warm en helderblauwe hemel. Datzelfde blauw op de vlaggen van de horden Israëlische humaniora-meisjes die hier kwetterend rondhossen, en mij geil nastaren. De Duitsers lijken mij veel serener op dat vlak. Daar is de bus naar Birkenau. En blij als ze zijn staan toeristen verzuchtend op.<br />De beste parkeerplaats vlak voor de ingang van het museum is voorbehouden aan de mercedes van het Sheraton-Oswiecim. Birkenau ofte Auschwitz KL II is Schindler’s List, maar dan in het echt, live. Ik heb eens in het echt op de plee gezeten, in het echt op de houten matrassen gelegen – where is the most exciting spot you ever had sex? Auschwitz-Birkenau, barak II, bed 4, for real – en de beruchte sporen afgewandeld. Ik mis koeien rond de stallen want ook hier is het gras mooi afgegraasd. Ook hier lijkt alles wezenloos en onecht, als in een film, maar het is echt.<br />Toen ik na het bezoek nog eens ging pissen, hoorde ik een Duitse mevrouw luidop foeteren over de staat van de toiletten. “Ah nein! Das sind hier jetzt alle Schweine, oder wass?” Ik durf niet te schrijven dat waarschijnlijk die bende Israëli’s zich hier even tevoren flink geamuseerd had met een wc-papier-proppengevecht. Het is niet Auschwitz zien en sterven. Het is: Auschwitz zien en verder leven. Auschwitz was één en al overleven. Over leven. Ze mogen de dood niet zo nadrukkelijk in bloedrode verf op schreeuwerige posters zetten. Of zoals iemand anders schreef die anoniem bleef in de grote hoop: “forgetting them means letting them die again.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113534957447063133?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1134998493859235302005-12-19T05:17:00.000-08:002005-12-19T05:21:33.876-08:00Ik stel me voor dat ik rustig op een bankje in een parkje zat. Niet dat ik hier zal beschrijven hoe ik me verbeeldde dat ik een aardbeienmeisje lustig van achteren pak. Ik heb het over die meneer die rustig naast mij op het bankje in een parkje zou komen zitten. Hij zou mij eerst wat schuchter van achter zijn blinde zonnebril bespieden, en dan aarzelend vragen: “ excuse me sir, are you Polish?” dan zou ik spijt betuigend antwoorden: “I’m sorry sir, I’m from tiny pretty Belgium.”<br /> “Maar ik ook!” kaatste hij in mijn beelden terug. Een gesprek zou zich ontspinnen in het gepik van dikke duiven langs de bankjes in het park. Ik zou die fijne heer meneer noemen. Later zou hij mij toestaan hem met Etienne aan te spreken. Maar dat zou ik beleefd afslaan.<br /> Etienne zou mij onderhouden over zijn wedervaren in de finansjeele wereld. De banken zijn zo vals, meneer, want ik stond hem niet toe mij bij mijn naam te noemen. Etienne zou met pensioen zijn en na het afzwaaien een lustige reiziger geworden, en zou zijn vrouw verdringen in Drongen want ze zou zo bang zijn om te vliegen. Drie uur later in ons gesprek zou hij mijn gs-immetje even in bruikleen vragen om naar zijn vrouw in Drongen te bellen. Maar ze zou niet thuis zijn. Erna zou koffie met gebak aan het eten zijn in de chiqueste tea-room in de chiqueste stad in België, zoals je er geen enkele in Polen vindt. Erna zou van chique houden.<br /> Etienne zou mij meermaals met zijn achtenzestig jaren bewonderend begluren en mompelen dat ik met mijn eenentwintig jaren al verdacht volwassen was. Ik zou vermoeden dat ik voor Etienne pas echt met vakantie zijn was. Dat gunde ik hem gaarne. Hij zou glunderen met zijn bestoppelde kale kop in het tussen paardekastanjes en lindebomen gefilterde zonlicht. Etienne zou machtigmooi gebronzeerd zijn zoals het een bankier op rust betaamt.<br /> Na verloop van tijd zouden onze kelen en tongen droog staan van al dat Nederlands gekwaak in dat Polenland. Ik zou Etienne voorstellen een mierzoete Turkse koffie te gebruiken tussen de duiven in een schots steegje. Etienne zou weigeren en bier voorstellen. Dit stond ik hem toe, ik moest íets doen.<br /> Op het terras zouden mijn ogen af en toe afdwalen naar lang gebronzeerde Poolse benen. Maar altijd zou in tenminste één ooghoek het geblink van zijn schedel waakzaam blijven.<br /> Etienne zou na onze tweede pint de tijd rijp achten om plots met een verhaal op de proppen te komen waarvan ik achterover zou slaan. Benen blijven tenslotte benen, en dit nog wel voor een tijdje, dus die zou ik niet meer gade slaan. Alleen nog die altijd natte traan in het hoekje van zijn linkeroog achter het gespiegelde glas van zijn bewasemde zonnebril.<br /> Etienne zou meteen de toon juist aanheffen met de naam van zijn buurman de Kroaat. Dziula. Dziula was een meticuleuze chirurg, met een fijnbesnaarde afdronk. Dit echter pas na zijn uren. Wie kent de echte uren van de chirurg? De vrouw van de chirurg. Zij zou Agnes heten. Niet Anjes zoals dat vuile, verbasterde Vlaams het ons zegt, maar gewoon zo: aristocratisch Agnes. Zoals het monster van Loch, maar dan ach!<br /> Agnes zou in Drongen heel zuiver Kroatisch leven. Een koelkast zou niet aan haar besteed zijn. Elke dag zou ze meticuleus naar de beste groentehandel en fijnste slagerij om de hoek, om de meest verse waren gaan. En daar zou ons Agnes met meticuleus verdiend geld zuur betalen. En in de nachtwinkel in de straat die ook overdag open zou zijn, zou ze elke dag een fles goedkope bourbon kopen, voor Dziula na het gekap in mensenvlees.<br /> Agnes zou al van bij haar geboorte besloten hebben nooit te roken of te drinken, maar of dit echt zo was, wist niemand. Etienne niet, en zelfs Dziula niet. En elke dag zou ze vers eten, want een koelkast, dat hoefde ze niet.<br /> Op een gegeven moment zou Agnes aan kanker sterven. Zelfs Dziula zou haar niet meer kunnen helpen met zijn wonderbaarlijk precieze handen.<br /> Etienne zou op dit moment in zijn verhaal even stokken en slikken. Ik zou elementair als ik zou zijn nog twee pinten bestellen. Een verse slok zou Etienne weer aan het verhalen zetten en hij zou zeggen zo eventjes tussendoor dat hij mij met mijn eenentwintig jaren meer en meer bewonderde. Ik zou geen krimp geven.<br /> Er zou een moeilijke periode aanbreken voor onze buren in Drongen zonder Agnes. Etienne zou zo eens op een dag thuiskomen met een financiële kater, en hij zou Dziula wiedend aantreffen in Agnes’ rozentuin. Dziula zou zich verwonden aan de doornen, en niet meer meticuleus genoeg zijn om zelf het pincet te hanteren. Veertien dagen zou de kruiwagen daar nog staan, met afbladderende roestwanden.<br /> Op die dag zou Dziula een pint aan het drinken zijn op zijn brievenbus gezeten, zomaar uit de fles. Etienne zou met hem van linde tot linde gaan in die Drongensesteenweg, en van elk zouden ze staat en levensduur bespreken. Dziula zou dit doen met zijn vreemd Kroatisch accent.<br /> Na verloop van tijd zou Dziula zich tegen een boom te pletter gereden hebben, maar of dit een linde was wou Etienne niet gezegd hebben, en hij zou peinzend over het puntje van zijn elleboog wrijven. Wij zouden het glas heffen, en zouden dit doen om hem te gedenken. Tot hier en niet verder al dat gezou in Krakow.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113499849385923530?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1134740329181073712005-12-16T05:37:00.000-08:002005-12-16T05:38:49.196-08:00Jani is de Fin op mijn kamer. Jani is de Fin die ik vorige nacht leerde kennen toen ik op de kamerdeur een briefje vond waarop stond dat de key in room 666 te vinden was. In room 666 was een zwaar feestje aan de gang, met lieden en dranken uit alle windstreken.<br /> Jani is deze morgen nog voor het daglicht naar Oswiecim vertrokken. Dat ligt liever in de vreemde volksmond als Auschwitz. Hij gaat er niet naar toe met de georganiseerde All-In-trip voor slechts negentien zloty. Daar houdt Jani niet van. Hij trekt er op eigen houtje naar toe, samen met de Ieren van room 666.<br /> Wel honderdduizend duiven eten uit de handen van wel duizend mensen op de grote markt van Krakow. Je ziet hier geen magere duif. Aan wel elke pilaar van de het volkvolle plein omrandende zuilengalerij zit een oud Pools vrouwtje, ineengzakt als een verpauperde zwarte Madonna. Ook met sigaretten zijn ze tevreden. Madonna’s met zwarte longen.<br /> De dikke duiven schijten op het scherm en de geluidsinstallatie waarop en waaruit de nu al teveel uren durende misviering te volgen is. Duiven zijn belange zo simpel nog niet als ze eruit zien. Al wie de Madonna’s ook maar durft aan te raken vallen ze aan als de Luftwaffe die Krakow nooit gekend heeft. Dat zie je aan de kromme straatjes en steegjes, en klubs in de kelders.<br /> Heb ik al gezegd hoe oogverslindend mooi de Poolse meiden zijn? Vast niet, want ik schrijf. Langs de weg, op de tram, op de bankjes, in het park. In België ben je gedwongen de hipste bars in de hipste straten af te dweilen voor je een schets kunt maken van wat je hier zo gewoon in elke stad tegen het fantastische lijf loopt. Maar ze zijn oh zo verlegen, meneer. Of het is de meneer die dat is. In dit aartskatholieke land wou ik dat ik de bisschop was die de dienaresjes geilig verklaarde. Hier lopen ze voor de verandering eens niet aan het slappe handje van een gekostumeerde, gebreveteerde en bebrilde oetlul. Zij drummen hier in drommen op de catwalk die elke straat in elke stad van Polen is. Minnaressen van God. Beslist met hoofdletter.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113474032918107371?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1134485138401822252005-12-13T06:44:00.000-08:002005-12-13T06:45:38.420-08:00En over één ding had Ines het dan misschien toch wel bij het rechte eind: bussen in Polen zijn balkanbussen. Nu nog steeds word ik af en toe het broeierige geronk van de motor gewaar aan het tere oppervlak van mijn zitvlak. Dan dropt zo een balkan-bus je in the middle of Katowice, dat er volgens Ines nogal ‘guur’ uitziet. Er hángt ook wel een dicht en mistig wolkendek boven deze stad. Ik stel voor om meteen naar Krakow te liften in gelijk welke balkan-wagen, de eerste de beste die stopt. Maar waar in godsnaam is de weg naar Krakow?<br /> Niet veel mensen langs de berailde hoofdweg do speak English. Een jongen met lang zwart haar, zwarte drie-kwartbroek en Metallica-T-shirt is zo bereidwillig even te stoppen als hij ziet hoe ik worstel met het noorden op de kaart van Polen.<br /> Hij loopt ons voor naar het centraal station, koopt de kaartjes, en brengt ons tot op het juiste perron. Als je bereid bent wat moeite te doen, dan merk je vroeg of laat dat moeite sowieso nooit tevergeefs is, dat moeite de moeite loont. Maar de meeste mensen zijn het moe om moeite te doen. De meeste mensen gaan af op hun GPS, 4WD en ABS-systemen.<br /> De trein naar Krakow stopt veel, maar geen kat stapt op of af. En af en toe hapert de verlichting. Het is laat als langs de Wisla een gedaante slentert die verdronk in de aaneengeschouderde kelderklubs van Krakow.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113448513840182225?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1134044121016756752005-12-08T04:12:00.000-08:002005-12-08T04:15:48.026-08:00<blockquote></blockquote><div align="left">Ik kan er niets aan doen maar Ines begint me zo langzamerhand wreed de keel uit te hangen in dit vreemde land. Zij prefereert de term achterlijk. De mensen, de kranten, de boekjes, de muziek. ‘Alles’ is ‘achterlijk’, of ‘balkan’. Als we een station binnenkomen, dan is alles zo ‘typisch balkan’. De bankjes, de dienstregeling, de mensen, de kiosken. Oh, en daar móet ze een foto van maken. Vreemd dat ze de cola-flesjes niet ziet liggen. Of achterlijk. Of balkan.<br /></div><div align="justify"><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;">[INFORMATIE: Ik heb daar zo een paar randbemerkingen<br />bij, die ik haar uiteraard (beslist uiteraard) niet zeg. Mensen, zoals zij, die<br />denken dat andere mensen achterlijk zijn omdat ze geen Engels spreken of<br />verstaan verdienen zelf een etiket: stompzinnig, of kortzichtig, of achterlijk<br />(let wel: niet balkan). Het feit dat deze mensen dovemansoren hebben als je ze<br />in een voor hen vreemde taal aanspreekt heeft niets met individuele laksheid of<br />algemeen aangeboren domheid te maken, maar integendeel, alles met de vorm en<br />concept van een bovenliggend systeem. Een systeem dat ver voorbij landsgrenzen<br />reikt, en dat boven de hoofden van mensen in hun genen gaat nestelen, omdat<br />systemen niet in één twee drie gesloopt worden als muren, of uitgerafeld als<br />gordijnen. Als je je opwindt omdat een trambestuurder het volgens jou alom<br />gekende ‘steeisjun’ niet begrijpt en dan vervolgens meent dat ‘dworzec’ (Pools<br />voor station) één of andere bekende componist was, dan ben je volgens mij<br />achterlijk. En verstonden Polen Nederlands, dan maakte je je belachelijk. Ik zou<br />nog zoveel meer over Ines kunnen schrijven, en zal dat waarschijnlijk ook wel<br />doen, maar hier stop ik voorlopig. Ze maakt dat ik de dagen tel op deze<br />droomreis. Voor één ding ben ik haar wel dankbaar: door haar benader ik de Polen<br />met nog meer respect en eerbied dan zij ooit voor zichzelf zal over houden aan<br />het einde van de rit...]</span></blockquote></span><br /></div><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;"><blockquote><span style="font-family:courier new;"><blockquote></blockquote></span></blockquote></span></blockquote></span></blockquote></span></blockquote></span></blockquote></span></blockquote></span></blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113404412101675675?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1133877083839071862005-12-06T05:50:00.000-08:002005-12-06T05:51:23.853-08:00De trekkers trotten erop uit met topzware rugzakken. Ze beklimmen bergen en slapen in slaapzakken. Kopen straatplannen en bannen (beslist bannen) hun weg. In het hotel ontladen ze de volgepropte pakken en zakken diep weg in herbruikbare lakens. Van tussen witte T-shirts toveren ze licht verdovende middelen tevoorschijn, totdat de huisbewaarster hen als een instant-mama op de vingers tikt. Op de grond laten ze hun lege cola-flesjes liggen, wikkels van droge worstjes mikken ze naast de vuilnisbak.<br /> Het hotel trilt op zijn voegen. Omdat het regent denk ik dat het dondert, maar het dondert te regelmatig en te veel om te donderen. Ines beweert dat het oorlog is, maar ook dat geloof ik niet, want buiten is het Polen en de nacht blijft donker voor het betraliede raam. Ines zegt omdat er al teveel uitgesprongen zijn.<br /> Maar het gedonder blijft aanhouden, en ik krijg er de pest in. Voor wat afkoeling ga ik op de vensterbank van het open, betraliede raam zitten. In het vensterglas van het tegenoverliggende gebouw wordt de karateles onder onze etage weerspiegeld. In dit naar kapitalisme gecapituleerde land zijn de tralies bevensterd en beven de gebouwen. Als ik mijn vinger door een raster van de tralies duw, valt een druppel op de top van mijn vinger. Gloed wordt door water geblust. Mijn vinger is een tentakel waarvan de lont afgebeten is.<br /><br /> Nog maar één keer slapen in de vreemde nacht is voldoende om zonder verlangen te ontwaken. Ik hoef geen vijf minuten te blijven liggen vooraleer stijve slaaptekens in hun plooi gevallen zijn omdat er simpelweg geen zijn. Al om halfzes vertrok de eerste trekker op trot. Hij was vannacht ook de laatste trekker, dat heb ik goed gehoord, hij kwam naar het midden van de nacht. Ik vroeg hem nog hoe laat het was, en hij antwoordde ‘halfzes’.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113387708383907186?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1133344298286244612005-11-30T01:49:00.000-08:002005-11-30T01:51:38.300-08:00Ik ben helemaal opgekruld, als een tot as vergrijzend reepje papier dat brandt zonder vlam. En eigenlijk is dat maar een deeltje van mezelf. Ik ben de kop van de octopus met een telbare hoeveelheid tentakels, als in eindig. Elke tentakel krult afzonderlijk op, één na één, arm na arm die onder de oksel woelen wil.<br /> Elke nieuwe tentakel luidt een nieuwe ‘periode’ in. Dit Polen is de uiterste tip van de nog fikse tentakel die dra zal branden zonder vlam. Ik weet niet hoeveel armen ik nog over houd na dit Polen.<br /> Poolse wijven hebben benen als Shiva armen. Ze zijn overal en je weet niet waarvandaan ze uitgekropen komen. Het is vreemd hoezeer een vreemde taal vervreemdend kan werken. Dan ben jij die ene dode spar in een altijdgroen naaldwoud. Maar cola-flesjes liggen hier hetzelfde leeg op het gras van dit park, en benen blijven benen. Op verplaatsing heb je pas echt oog voor de elementaire deeltjes.<br /> Je zou kunnen stellen dat de ongerustheid (beslist bepaald) van het thuisfront die vervreemdende bedoening in de hand werkt. Maar dat is niet zo. Een mens gaat, bewust of onbewust, altijd op zoek naar herkenning. De eureka-kreet bij het vinden van een oriëntatiepunt op de kaart van die vreemde stad. Warszawa.<br /> Hier zou de jonge, blonde god Wars aan de oevers van de Wisla de Slavische schoonheid Waza het hof gemaakt hebben. Of all people, Wars, van alles. Met het onvermijdelijke gevolg van nageslachten die elkaar dan onvermijdelijk afslachten. Alle verhalen leiden een beetje naar Romulus en Remus. Of andere bloedige bijbelbroeders.<br /> Ik weet niet goed naar wat (waarnaar?) ik op zoek ben in dit Slavisch lallende land. Alleen voel ik de tentakel smeulen op de top. Soms kun je zo stil zitten dat duiven rond je poten komen lopen als aan de voet van een boom. En ook dat is niet anders. Alleen. Buiten is het Polen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113334429828624461?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1132895118612268992005-11-24T06:00:00.000-08:002005-11-24T21:05:18.626-08:00Wat volgt zijn onbeschreven bladzijden. Zij boezemen mij angst in. Wat voorafging zijn twee zinnen. Zij stuwen mijn vooruit, naar beneden. Schrijven gaat nooit naar boven, altijd naar beneden.<br /> Treinen reizen voorbij. Soms vlamt er één, zonder stoppen, zomaar tussen de perrons door. Zij laten het hele station beven, druppels vallen door de kieren en spleten van de schutting. Aan de overkant doet iemand hetzelfde, alleen hij rookt sigaretten.<br /> Maar geen één is voor mij. Ik wacht tot de wijzers van de verlichte stationsklok wijzen in de juiste richting voor mij. Want ik ben hier tenslotte alleen, zoals die andere aan de overkant.<br /> Misschien is de volgende een grote internationale expresstrein, of wie weet een gewone boemel die afslaat naar één of ander zijlijntje van onbeduidende akkefietjes.<br /> In dit hokje waar een daglicht de nacht vergeten doet, mag je niet roken. Drinken en eten is hier wel toegestaan want een leeg cola-flesje en verscheurde droge worstjes-wikkel liggen in het schijnsel van dit naakte daglicht. Wanneer ik rechtsta om te voelen of het nog regent, blinken links van mij buiten het hokje peuken in het afgeketste daglicht van een asbak. Druppels vallen nog steeds door de spleten en kieren van de schutting.<br />Het station beeft niet, blijft ijzingwekkend stil.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113289511861226899?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1131977153952658662005-11-14T15:03:00.000-08:002005-11-14T06:05:53.983-08:00Ik werd dood gestorven<br />In het holst van mijn moeder<br />Ze bloedde<br /><br />Op zijn eed van Hippocrates<br />Amputeerde een dokter<br />Mijn woedende moeder<br /><br />Ik bracht schuld<br />Toen ik weggesneden werd<br />Hij deed haar litteken<br /><br />Niet bang te zijn<br /><br />‘scalpel’<br /><br />Voor hij onze buik streelde<br />Mijn moeder in slaap spoot<br /><br />Hij lag te neuken<br />Toen mijn moeder wakker werd<br />Zonder ongezien verdriet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113197715395265866?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1131301510655715212005-11-06T19:23:00.000-08:002005-11-06T10:25:10.670-08:00De plek in een huis<br />Is die waar je het<br />Verst weg kijken kunt<br /><br />Door kamers en geuren<br />De deuren op kieren<br />Of als een venster open<br /><br />Door lussen van afhangende dakgoten<br />Platgebrande fabriekspanden<br />Door een man geslagen<br />De vrouw aan de overkant<br /><br />Van een beschimmelde citroen<br />Op het te lage salontafelblad<br />Van de problemen in de krant<br /><br />Van mijn vrouw in een hoekje<br /><br />Naar het neon door de bomen<br />Naar de maanman en zijn staren<br />In het holst van het vensterglas<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113130151065571521?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1130765946084417392005-10-31T14:38:00.000-08:002005-10-31T05:39:06.103-08:00Ze sprak in gedichten<br />Met geverfde lippen<br /><br />“Iemand graag zien<br />Is voortdurend willen weten<br />Hoe iemand eruit ziet<br />Als iemand<br /><br />Gebalanceerd zijn<br />Heet de dingen<br />Altijd in balans te zien<br /><br />Twee mensen zijn het menselijkst<br />Als ze in mekaar<br />De andere geaardheid<br />Aanvaarden<br /><br />Bijvoorbeeld als ze zorgen voor elkaar”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113076594608441739?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1130509781794580102005-10-28T16:28:00.000-07:002005-10-28T07:29:41.813-07:00Een vrouw<br />Was zo oud<br /><br />Als de timing<br />Van’r tieten’s<br />Syncope<br /><br />Tegen jou<br /><br />Als ze met haar<br />Borsten stropte<br />In de rokerige<br />Cafédrukte<br /><br />Po-po-dom van de opgewonden puber<br />Later werd dat een al te trage salsa<br /><br />En als een tepel<br />De navel tikte<br />Was haar tijd om<br /><br />En om<br />geslagen<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113050978179458010?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1130158144468497612005-10-24T14:48:00.000-07:002005-10-24T05:49:04.473-07:00No shame<br />Van schaamte<br />Kun je sterven<br /><br />De tattoo is altijd<br />Binnen handbereik<br />Tastbereid tot de huid<br />Haar in haar laat<br /><br />En dan<br />No shiaaat<br /><br />Open gaat<br /><br />Open gaan<br />Is laten gaan<br /><br />En is, is is<br />Schrijven is<br />Altijd du-bious<br /><br />De vraag is<br />Hoeveel gram<br />Ik nodig heb<br /><br />Voor een bundel van formaat<br /><br />Die gewichtsloos<br />Als een sluipschutter<br />Toeslaat<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-113015814446849761?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1129809345232385122005-10-20T13:54:00.000-07:002005-10-20T04:55:45.246-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/ten.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/ten.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112980934523238512?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1129545572188349942005-10-17T12:39:00.000-07:002005-10-17T03:39:32.196-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/nine.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/nine.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112954557218834994?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1129289907446009502005-10-14T13:38:00.000-07:002005-10-14T04:38:27.453-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/eight.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/eight.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112928990744600950?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1128947170094523502005-10-10T14:25:00.000-07:002005-10-10T05:26:10.106-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/seven.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/seven.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112894717009452350?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1127760933332107572005-09-26T20:51:00.000-07:002005-09-26T11:55:33.346-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/six.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/six.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112776093333210757?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1127483714831055052005-09-23T15:54:00.000-07:002005-09-23T06:55:14.836-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/five.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/five.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112748371483105505?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1127297997827386592005-09-21T12:18:00.000-07:002005-09-21T03:19:57.833-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/four.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/four.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112729799782738659?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1127069336443885102005-09-18T20:47:00.000-07:002005-09-18T11:48:56.450-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/three.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/three.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112706933644388510?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1126880318959181912005-09-16T16:17:00.000-07:002005-09-16T07:21:51.216-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/two.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/two.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112688031895918191?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1126455193357282032005-09-11T09:11:00.000-07:002005-09-11T09:13:13.363-07:00<a href="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/one.JPG"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shotatdawn.org.uk/motoothie/one.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112645519335728203?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1126179616988035082005-09-08T04:36:00.000-07:002005-09-08T04:40:16.993-07:00<a href="http://users.pandora.be/gruwez/4.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand" alt="" src="http://users.pandora.be/gruwez/4.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112617961698803508?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1125914117034715242005-09-05T11:54:00.000-07:002005-09-05T02:55:17.040-07:00tweeëntwintig is mooi<br />maar niet meer<br />dan drieëndertig op<br />vijfentwintig twaalf<br /><br />morgen zal ik<br />nooit dichter zijn<br /><br />bij het einde<br />of het begin<br /><br />maar altijd<br />kort erbij<br />het midden<br />van mezelf<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112591411703471524?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1125676839706428432005-09-02T18:00:00.000-07:002005-09-02T09:00:39.713-07:00straks zal ik<br />mij schudden<br />als een spel kaarten<br /><br />dan maak jij troef<br />van een hoopje<br />dat je van een<br />ander heft<br /><br />en zenuwen<br />of het nu wel<br />juist is?<br /><br />ach, de zot is<br />goed god<br />zo heeft<br />de gek gezegd<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112567683970642843?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1125400046004022922005-08-30T13:05:00.000-07:002005-08-30T04:07:26.010-07:00ik tel de dagen<br />niet want ze blijven<br />gewoon komen<br /><br />af en toe wel<br />eens een uurtje<br />maar dan alleen<br /><br />of we er eentje<br />voor of achter staan<br /><br />dan wel straks<br />simultaan landen<br />op de harde<br />gedachtebaan –<br /><br />één uur avantgarde<br />[maar voor smog<br />als door de gaskraan<br />de das omgedaan]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112540004600402292?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1125188496987986902005-08-27T02:20:00.000-07:002005-08-27T17:21:36.993-07:00het dagboek van<br />de gek gaat over<br /><br />de gek die praat<br />met het hondje<br />van de gewilde geliefde<br />van de gek<br /><br />hij is gek op haar<br />en het hondje<br />kwispelstaart de<br />onhoorbare morse-code<br /><br />uiteindelijk wordt<br />de gek zot verklaard<br />gebaart god na napoleon<br /><br />opgezet en ingepakt<br />in dat nare museum<br />van gejaste witte doden<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112518849698798690?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1124962942631173922005-08-25T11:41:00.000-07:002005-08-25T02:42:22.636-07:00deze stad is er één<br />van standbeelden<br />en zerken<br />waar huizen rond<br /><br />roken<br /><br />het is<br />een doodse klucht<br />die mystiek ademt<br /><br />waar de mensen<br />van hier leven<br />en bruisen<br /><br />als hun fonteinen<br />in omheinde tuinen<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112496294263117392?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13137986.post-1124748127888185682005-08-22T23:58:00.000-07:002005-08-22T15:02:07.896-07:00Dit is weer zo<br />een eindeloos lang<br />recht wegje<br /><br />naar het einde toe<br /><br />versmalt het en<br />versmelt het met<br />een lachwekkend<br />plat en breed gebouw<br /><br />zoals in Birkenau<br />bij Auschwitz is het<br /><br />een museum<br />van moderne kunst<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/13137986-112474812788818568?l=mo-toothie.blogspot.com' alt='' /></div>mo_toothiehttp://www.blogger.com/profile/09570290141594053093noreply@blogger.com0